Του Κώστα Ζωντανού*
Υπήρχε κάποτε μια παλιά λαϊκή ιστορία που οι παλιοί έλεγαν στα καφενεία και στα χωράφια για να περιγράψουν τον άνθρωπο που πάντα έβρισκε δικαιολογία για να μην κάνει αυτό που έπρεπε.
Ένας γύφτος λοιπόν, που δεν ήθελε να δουλέψει, πήγε σ’ ένα αφεντικό ζητώντας δουλειά.
Το αφεντικό τον ρώτησε:
— «Γιατί δεν δουλεύεις;»
Και εκείνος απάντησε με ύφος πονεμένο:
— «Αφεντικό… νηστικό αρκούδι χορεύει;»
Το αφεντικό τον λυπήθηκε.
Γύρισε στη γυναίκα του και είπε:
— «Βάλε στον άνθρωπο να φάει.»
Έστρωσαν τραπέζι. Έφαγε ο γύφτος, χόρτασε, σκούπισε το στόμα του, ήπιε και το κρασάκι του και τότε το αφεντικό του είπε:
— «Άντε τώρα να πας για δουλειά.»
Και τότε ο γύφτος, χωρίς ίχνος ντροπής, απάντησε:
— «Αφεντικό… γεμάτο σακί κινείται;»
Αυτή η μικρή ιστορία είναι ίσως η πιο ακριβής περιγραφή της σύγχρονης πολιτικής ζωής της χώρας.
Γιατί εδώ και χρόνια οι κυβερνήσεις παίζουν ακριβώς αυτό το παιχνίδι με τον ελληνικό λαό.
Όταν θέλουν την ψήφο του πολίτη, θυμούνται ότι «το αρκούδι είναι νηστικό».
Τότε ακούμε για αυξήσεις, μειώσεις φόρων, καλύτερη υγεία, καλύτερη παιδεία, ανάπτυξη, δικαιοσύνη, στήριξη των αδυνάτων, προστασία της μεσαίας τάξης.
Τότε ο πολίτης γίνεται «ο άνθρωπος που πρέπει να φάει».
Μόλις όμως περάσουν οι εκλογές και καθίσουν στις καρέκλες της εξουσίας, ξαφνικά εμφανίζεται το δεύτερο μέρος της ιστορίας:
«Γεμάτο σακί κινείται;»
Ξαφνικά αρχίζουν οι δυσκολίες.
Δεν υπάρχουν λεφτά.
Δεν επιτρέπουν οι αγορές.
Δεν συμφωνεί η Ευρώπη.
Δεν βγαίνουν οι αριθμοί.
Δεν είναι κατάλληλη η συγκυρία.
Και έτσι η χώρα μένει πάντα ανάμεσα στην υπόσχεση και στη δικαιολογία.
Το πιο επικίνδυνο όμως είναι άλλο.
Σιγά σιγά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα άρχισε να πιστεύει ότι ο λαός ξεχνά εύκολα.
Ότι αρκεί ένα επίδομα πριν τις εκλογές, μια τηλεοπτική καμπάνια, μερικά μεγάλα λόγια και λίγη επικοινωνιακή διαχείριση για να σβήσουν η ακρίβεια, οι λογαριασμοί, οι χαμηλές συντάξεις και η ανασφάλεια της καθημερινότητας.
Όμως ο ελληνικός λαός μπορεί να αργεί, αλλά καταλαβαίνει.
Καταλαβαίνει πότε η πολιτική γίνεται πραγματική προσφορά και πότε γίνεται θέατρο.
Καταλαβαίνει πότε κάποιος προσπαθεί να χτίσει τη χώρα και πότε απλώς προσπαθεί να συντηρήσει την καρέκλα του.
Γιατί στο τέλος, η πολιτική δεν κρίνεται από τα συνθήματα.
Κρίνεται από το τραπέζι του σπιτιού, από το πορτοφόλι του συνταξιούχου, από τον λογαριασμό του ρεύματος, από το αν ο νέος άνθρωπος μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια στον τόπο του.
Και σήμερα πολλοί πολίτες αισθάνονται ότι ακούν συνεχώς το ίδιο πολιτικό παραμύθι:
«Κάντε λίγο υπομονή… έρχονται καλύτερες μέρες…»
Μόνο που οι «καλύτερες μέρες» έρχονται πάντα λίγο πριν από τις εκλογές και χάνονται αμέσως μετά.
Ίσως τελικά η σοφία του λαού να είχε δίκιο από παλιά.
Γιατί εκείνος ο γύφτος της ιστορίας δεν άλλαζε ποτέ.
Πάντα έβρισκε έναν λόγο για να μη δουλέψει.
Και καμιά φορά, αυτό θυμίζει πολύ τη λειτουργία της εξουσίας στην Ελλάδα.
*Ο Κώστας Ζωντανός είναι πρώην αναπληρωτής γραμματέας της ΠΕ της Νέας Δημοκρατίας, πρώην πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΔΕΔΔΗΕ
