Νέα δεδομένα για τον χωρικό σχεδιασμό των αιολικών σταθμών θέτει το Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.
Στο Παράρτημα I του ΦΕΚ καταγράφονται – μεταξύ άλλων – Δημοτικές Ενότητες της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας οι οποίες εντάσσονται στις περιοχές καταλληλότητας για την εξέταση εγκατάστασης αιολικών σταθμών.
Πρόκειται για περιοχές που κατανέμονται στους Δήμους Δυτικής Μάνης, Καλαμάτας, Μεσσήνης, Πύλου–Νέστορος και Τριφυλίας.
Σύμφωνα με το ΕΧΠ για τις ΑΠΕ στη Μεσσηνία καταγράφονται 16 Δημοτικές Ενότητες ως περιοχές καταλληλόλητας και είναι οι εξής:
Δήμος Δυτικής Μάνης: Αβίας και Λεύκτρου.
Δήμος Καλαμάτας: Άριος, Αρφαρών, Θουρίας και Καλαμάτας.
Δήμος Μεσσήνης: Αιπείας, Βουφράδων και Πεταλιδίου.
Δήμος Πύλου–Νέστορος: Κορώνης, Μεθώνης, Νέστορος, Παπαφλέσσα, Πύλου και Χιλιοχωρίων.
Δήμος Τριφυλίας: Γαργαλιάνων.
Η συγκεκριμένη καταγραφή δεν αποτελεί κατάλογο εγκεκριμένων αιολικών πάρκων ούτε αποδεικνύει ότι το σύνολο των εκτάσεων κάθε Δημοτικής Ενότητας είναι διαθέσιμο για εγκατάσταση ανεμογεννητριών.
Το νέο πλαίσιο προσδιορίζει τις Περιοχές Καταλληλότητας σε επίπεδο Δημοτικής Ενότητας, με βασικό κριτήριο την ύπαρξη σημαντικού αιολικού δυναμικού, με μέση ταχύτητα ανέμου μεγαλύτερη από 4 μέτρα ανά δευτερόλεπτο στο σύνολο της έκτασης.
Η δυνατότητα χωροθέτησης εξαρτάται, ωστόσο, από την τήρηση των ειδικών χωροταξικών και περιβαλλοντικών όρων. Για κάθε συγκεκριμένη θέση απαιτείται να εξεταστούν οι ισχύοντες περιορισμοί, η διαθέσιμη έκταση, η φέρουσα ικανότητα της περιοχής και οι απαιτήσεις περιβαλλοντικής αδειοδότησης.
Οι περιορισμοί που παραμένουν
Το άρθρο 5 του νέου πλαισίου προβλέπει κατηγορίες περιοχών στις οποίες αποκλείεται η χωροθέτηση αιολικών εγκαταστάσεων. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται συγκεκριμένες ζώνες προστασίας της φύσης, ορισμένοι οικότοποι προτεραιότητας Natura 2000, προστατευόμενα τοπία, αρχαιολογικοί χώροι και περιοχές με υψόμετρο μεγαλύτερο των 1.200 μέτρων.
Ιδιαίτερη σημασία για τη Μεσσηνία έχει η εξέταση των φυσικών και πολιτιστικών χαρακτηριστικών κάθε περιοχής, καθώς και η αξιολόγηση των επιπτώσεων στο τοπίο και στις υφιστάμενες χρήσεις γης.