Τα δεδομένα για την Ευρώπη αποδομούν πλήρως το στερεότυπο μιας ενιαίας τρίτης ηλικίας που απολαμβάνει ομοιόμορφα τους καρπούς των κόπων της, αναδεικνύοντας ένα χαοτικό χάσμα πλούτου ανάμεσα στους πολίτες των κρατών – μελών.
Το τεράστιο χάσμα πλούτου στους ηλικιωμένους (και) στην Ευρώπη αποτελεί μία από τις πιο ενδιαφέρουσες και λιγότερο συζητημένες πτυχές της οικονομικής ανισότητας. Ενώ η κοινή γνώμη συχνά αντιμετωπίζει τους άνω των 65 ως μια ομοιογενή ομάδα «συνταξιούχων», τα δεδομένα από τους πλέον εξειδικευμένους Οργανισμούς φανερώνουν κάτι που δεν είναι άμεσα αντιληπτό.
Η ΕΕ βρίσκεται αντιμέτωπη με μια βαθιά εσωτερική αντίφαση: την ώρα που καλείται να διαχειριστεί τις οξυμένες δημογραφικές πιέσεις, τα νέα οικονομικά δεδομένα αποδομούν κυρίαρχο αφήγημα. Πίσω από τους μέσους όρους των συντάξεων κρύβεται μια πραγματικότητα δύο ταχυτήτων, όπου η γεωγραφική θέση και η δομή των κρατικών συστημάτων πρόνοιας καθορίζουν αν μιλάμε για μια περίοδο «ασημένιας οικονομίας» ή έναν διαρκή αγώνα επιβίωσης ενάντια στην υποκειμενική φτώχεια.
Το θέμα που μπαίνει προς συζήτηση αφορά την ποιότητα ζωής για τα άτομα άνω των 65 ετών που αποτελεί σε κάθε περίπτωση ένα από τα πιο κρίσιμα και πολυδιάστατα ζητήματα της σύγχρονης εποχής. Καθώς το προσδόκιμο ζωής αυξάνεται, το στοίχημα δεν είναι απλώς «να προσθέτουμε χρόνια στη ζωή, αλλά ζωή στα χρόνια».
Διαβάστε περισσότερα στο δημοσίευμα του in.gr πατώντας ΕΔΩ.
