Γράφει ο Επίτροπος
Υπάρχει μια μικρή αλλά θορυβώδης κατηγορία ανθρώπων που αντιδρά σε κάθε προσπάθεια αλλαγής. Όχι γιατί έχει μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση, αλλά γιατί έχει μάθει να λέει «όχι» πριν καν ακούσει το «τι».
Η Δυτική Παραλία της Καλαμάτας για δεκαετίες έμενε στάσιμη, με εγκαταλελειμμένες εκτάσεις και χαμένες ευκαιρίες. Σήμερα, που υπάρχουν επενδυτές με όραμα, κεφάλαια και διάθεση να μετατρέψουν την περιοχή σε σημείο αναφοράς για ολόκληρη τη Μεσόγειο, κάποιοι εξακολουθούν να προτιμούν τη μιζέρια της ακινησίας από την πρόκληση της προόδου.
Το παράδοξο είναι ότι όσοι φωνάζουν περισσότερο κατά της ανάπτυξης είναι συχνά οι ίδιοι που διαμαρτύρονται για την έλλειψη θέσεων εργασίας, για τη φυγή των νέων και για την οικονομική στασιμότητα. Θέλουν μια πόλη σύγχρονη, αλλά χωρίς επενδύσεις. Θέλουν τουρισμό, αλλά χωρίς υποδομές. Θέλουν ανάπτυξη, αλλά χωρίς να αλλάξει τίποτα.
Η πραγματικότητα όμως είναι αμείλικτη. Οι πόλεις που εξελίσσονται προσελκύουν κεφάλαια, ανθρώπους και ευκαιρίες. Οι πόλεις που φοβούνται κάθε αλλαγή καταλήγουν να παρακολουθούν τους άλλους να προχωρούν.
Κανείς δεν λέει ότι κάθε επένδυση είναι τέλεια ή ότι δεν πρέπει να υπάρχει έλεγχος και διαφάνεια. Όμως η τυφλή άρνηση απέναντι σε κάθε μεγάλο σχέδιο δεν είναι υπεράσπιση του τόπου. Είναι συνταγή παρακμής.
Η Δυτική Παραλία έχει μπροστά της μια ιστορική ευκαιρία. Και η Καλαμάτα πρέπει να αποφασίσει αν θέλει να κοιτάζει το μέλλον ή να παραμένει εγκλωβισμένη σε μια νοσταλγία που δεν παράγει ούτε ανάπτυξη, ούτε θέσεις εργασίας, ούτε προοπτική.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, η μεγαλύτερη απειλή για έναν τόπο δεν είναι η αλλαγή. Είναι ο φόβος της αλλαγής.
