Πρώτη αντίδραση: καθηλώθηκα. Δεύτερη: έψαχνα. Τρίτη αντίδραση η φράση «θα το ξαναδώ»! Γιατί; Επειδή πολλά τα επίπεδα. Πολλές οι αναφορές. Και πολλά τα νοήματα. Όπως, λόγου χάριν τα λόγια του Οδυσσέα. Που διαρκώς επανέρχονται με την ίδια σειρά «μ αυτά που κάναμε στην Τροία παραβήκαμε τις αξίες των θεών».
Τι έκαναν; Δεν άφησαν ούτε γάτα απείραχτη. Μπροστά στα μάτια του Οδυσσέα σφάζουν την ιέρεια της Αθηνάς. Με αποτέλεσμα, από τις ενοχές του να την κουβαλάει μαζί του. Το φάντασμά της. Εκείνη, η ιέρεια της Αθηνάς, τον συμβουλεύει, στο τέλος. Όταν όλοι οι σύντροφοί του έχουν χαθεί και ο Οδυσσέας είναι μόνος: να φτιάξεις μια σχεδία και να αφεθείς.
Και πράγματι. Μετά απ αυτή την περιπλάνηση. Μετά από δέκα χρόνια περιπετειών, δοκιμασιών και συναντήσεων με τέρατα μάγισσες, γίγαντες και κύκλωπες, ο Οδυσσέας καταλήγει μόνος και «γυμνός». Κάθε ελπίδα έχει χαθεί. Σκεφτείτε το. Η αρχή του Οδυσσέα βασιλική. Με δόξα και τιμές που άλλος Ελληνας δεν είχε καταφέρει να αποκτήσει.
Ποιος ο πραγματικός ήρωας για την κατάκτηση της Τροίας; Όχι ο Αχιλλέας αλλά ο Οδυσσέας. Και η επιστροφή του με τους καλύτερους οιωνούς. Κι όμως ύστερα από δέκα χρόνια μόνος. Χωρίς τίποτα. Γιατί αυτή η δεκάχρονη περιπέτεια; Για να τιμωρηθεί. Η ιμπεριαλιστική μανία του η ύβρις στους θεούς. Δέκα χρόνια η κατάκτηση της Τροίας δέκα χρόνια η περιπλάνηση του Οδυσσέα.
Ετσι πάνω σε μια σχεδία, μόνος, ξαπλωμένος ανάσκελα, καταλήγει στην Ιθάκη. Ζητιάνος. Από τον θρόνο του βασιλιά στα κουρέλια ενός ζητιάνου. Αλλά κι εδώ αποκαλύπτει τα χαρίσματά του. Ποια είναι αυτά; Δολιότητα, πανουργία, ευρηματικότητα. Ο Δούρειος Ιππος δικό του στρατήγημα. Τα κουρέλια ενός ζητιάνου το δικό του στρατήγημα. Με δολιότητα καρφώνει ξύλο στο μάτι του Κύκλωπα Πολύφημου, γιού του Ποσειδώνα. Γι αυτό ο θεός τον τιμωρεί.
Με τα κουρέλια θα εισέλθει στα ανάκτορά του στην Ιθάκη. Ο πιστός του σκύλος, Άργος το όνομά του, δηλαδή λευκός. Τον αναγνωρίζει. Και έτσι καταλήγει στην μεγάλη αίθουσα με τους 108 μνηστήρες.
