Ελάχιστα κτίρια της μεταπολεμικής Αθήνα κατάφεραν να ενσωματωθούν τόσο βαθιά στον ψυχισμό της πόλης όσο το «Hilton».
Δεν πρόκειται μόνο για ένα ξενοδοχείο υψηλών προδιαγραφών ούτε απλώς για ένα εμβληματικό αρχιτεκτόνημα· πρόκειται για έναν τόπο όπου η Αθήνα συνάντησε τον εαυτό της σε μια κρίσιμη στιγμή μετάβασης – και το «Hilton» υπήρξε η πιο καθαρή έκφραση αυτής της μετάβασης. Ένα κτίριο που δεν στάθηκε απλώς μέσα στην πόλη, αλλά λειτούργησε ως καταλύτης για να αλλάξει η ίδια η πόλη.
Όταν η Ελλάδα επιχειρούσε να επανατοποθετηθεί διεθνώς
Η ιστορία του ξεκινά σε μια εποχή που η Ελλάδα επιχειρούσε να επανατοποθετηθεί στον διεθνή χάρτη. Το 1957 ιδρύεται η εταιρεία «Ξενοδοχειακαί Επιχειρήσεις Πεζά Α.Ε.» με σκοπό τη δημιουργία ενός ξενοδοχείου που θα μπορούσε να σταθεί δίπλα στα μεγάλα διεθνή πρότυπα. Η ιδέα δεν ήταν μόνο επιχειρηματική, αλλά -κυρίως- πολιτιστική και γεωπολιτική. Ένα τέτοιο έργο θα αποτελούσε δήλωση ότι η χώρα αφήνει πίσω της την εσωστρέφεια και εισέρχεται δυναμικά σε μια παγκόσμια πραγματικότητα.
Η Αιμιλία Υψηλάντη για την Αθήνα μιας άλλης εποχής: «Πήγαινα κατευθείαν για πρωινό στο Χίλτον μετά από τα μπουζούκια»
Οι διαπραγματεύσεις με τον Conrad Hilton και η στήριξη της τότε κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή υπήρξαν καθοριστικές. Η παραχώρηση της έκτασης στα Ιλίσια, σε έναν χώρο που μέχρι τότε δεν ανήκε στον πυρήνα της αστικής ζωής, άνοιξε τον δρόμο για τη δημιουργία ενός νέου κέντρου ξενοδοχειακής βαρύτητας.
Η αρχιτεκτονική του σύλληψη ανέλαβε μια ομάδα σημαντικών Ελλήνων δημιουργών, με επικεφαλής τον Εμμανουήλ Βουρέκα, οι οποίοι συνεργάστηκαν με Αμερικανούς αρχιτέκτονες και την ίδια τη Hilton International.
Διαβάστε περισσότερα στο δημοσίευμα του www.iefimerida.gr πατώντας ΕΔΩ
