«Την ιστορία γράφουν….»
του Μάνου Λαμπράκη* «Την Ιστορία τη γράφουν μόνο οι παρόντες», είπε σήμερα στη λήξη του συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Και θα νόμιζε βέβαια κανείς πως η Ιστορία είναι κομματικό συνέδριο, με διαπιστεύσεις στην είσοδο, με καρτελάκια στο πέτο
Να θυμόμαστε, χωρίς να καταναλώνουμε
Γράφει ο Μάνος Λαμπράκης Την ημέρα που τα γερμανικά στρατεύματα εισέρχονται στην Αθήνα, η Ιστορία παύει να είναι αφήγηση και ηρωικό υλικό για να σωθεί κάτι από την καταγωγή μας. Γίνεται ήχος στρατιωτικής μπότας, φόβος που δεν έχει ακόμη μάθει τη
Η πολιτική ξεχνά πολλά, αλλά δεν συγχωρεί πάντα τη δειλία όταν αυτή εμφανίζεται μεταμφιεσμένη σε φρόνηση
του Μάνου Λαμπράκη Η πρώτη εικόνα του χθεσινού επεισοδίου στην Βουλή δεν ήταν ο Αντώνης Σαμαράς που σηκώθηκε να μιλήσει, αλλά μια κυβερνητική παράταξη που δεν θέλησε να εκτεθεί στο ύψος της στιγμής. Η συζήτηση στην Ολομέλεια αφορούσε τέσσερις συμβάσεις με
«Αδειο όνομα»: ένα όνομα χωρίς πύκνωση, χωρίς βυθό, χωρίς αρμό
Γράφει ο Μάνος Λαμπράκης Δεκαέξι χρόνια μετά την ανάληψη της αρχηγίας της Νέας Δημοκρατίας από τον Αντώνη Σαμαρά στις 29 Νοεμβρίου του 2009, το γεγονός εκείνο κατανοείται πια όχι ως ένα ιστορικό στιγμιότυπο, αλλά ως ένα σημείο οντολογικής ανακατάταξης του ίδιου
Το «νέο κόμμα» και η επιστροφή στο βάθος της ευθύνης
του Μάνου Λαμπράκη Η έννοια του «νέου κόμματος» έχει υποστεί ριζική αποδόμηση, αφού δεν δηλώνει πλέον την αναγέννηση του πολιτικού σώματος, αλλά τη βαθιά του υπαρξιακή κρίση. Η νεωτερική ελληνική πολιτική σκηνή δεν παράγει πια συλλογικά οράματα, αλλά μορφές προσωποποιημένης επιθυμίας. Το «νέο