της Γεωργίας Ταγαρά, υποψήφιας Ευρωβουλευτή
Η τελευταία εβδομάδα έχει μια συγκεκριμένη αφήγηση: «Πείστε τον Σαμαρά να επιστρέψει.» Στελέχη της ΝΔ μιλούν δημόσια για «γέφυρες». Πηγές του Μαξίμου λένε ότι «δεν θα βρει υποψηφίους» ή ότι «δεν θα κάνει τελικά κόμμα». Αξίζει να δούμε γιατί αυτή η αφήγηση δεν αντέχει στο ιστορικό του.
Το 1992, ως υπουργός Εξωτερικών, παραιτήθηκε γιατί διαφώνησε με τη γραμμή της κυβέρνησης Μητσοτάκη στο Σκοπιανό. Τον κατηγόρησαν ότι διέσπασε τη ΝΔ. Τριάντα χρόνια μετά, το όνομα «Μακεδονία» παραμένει ανοιχτό ζήτημα εθνικής κυριαρχίας — ακριβώς το σημείο που εκείνος υπερασπιζόταν.
Το 2010, προειδοποίησε ότι το μνημόνιο χωρίς ανάπτυξη θα οδηγούσε σε αποτυχία. Τον αποκάλεσαν λαϊκιστή και εμπόδιο στη «σταθερότητα». Το ΔΝΤ τον δικαίωσε δημόσια αργότερα, αναγνωρίζοντας ότι υποτίμησε τον δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή.
Το 2018, αντιτάχθηκε στη Συμφωνία των Πρεσπών. Τον κατηγόρησαν ότι στέκεται εμπόδιο σε μια «ιστορική» λύση. Σήμερα ακόμα και υποστηρικτές της συμφωνίας παραδέχονται προβλήματα εφαρμογής που εκείνος είχε προβλέψει.
Σε κάθε περίπτωση: τον κατηγόρησαν πρώτα, τον δικαίωσε ο χρόνος μετά. Και κάθε φορά, η απάντηση της παράταξης ήταν να τον περιθωριοποιήσει αντί να απαντήσει στην ουσία.
Γι’ αυτό η σημερινή προσπάθεια να τον «πείσουν να επιστρέψει» δεν είναι ειλικρινής αναγνώριση λάθους — είναι διαχείριση πολιτικού κόστους. Δεν τον θέλουν πίσω επειδή άλλαξε γνώμη. Τον θέλουν πίσω επειδή φοβούνται τι θα κάνει αν φύγει.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ και απόστρατος πεντάστερος στρατηγός του αμερικανικού στρατού, Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, είχε πει ότι το ανώτατο γνώρισμα της ηγεσίας είναι η ακεραιότητα — χωρίς αυτήν, καμία πραγματική επιτυχία δεν είναι δυνατή, ό,τι κι αν λένε οι τίτλοι ή οι θέσεις. Το έμαθα αυτό στην πράξη, σε όλη μου τη σταδιοδρομία, και το ακολουθώ ακόμα. Δεν είναι αρχή που εφαρμόζουν όλοι. Είναι αρχή που εφαρμόζουν κάποιοι από εμάς. Στηρίζω τον Σαμαρά γιατί το ιστορικό του δείχνει ακριβώς αυτό
