της Χριστίνας Μανδρώνη
Το νέο «πλαίσιο», σύμφωνα με το οποίο κρίνεται ένα έργο που γράφτηκε πριν από περισσότερα από 2.500 χρόνια, με βάση τα κοινωνικά κριτήρια του 2026, αν δεν αποτελεί έμμεσο τρόπο διαφήμισης, τότε σίγουρα είναι μια άτοπη τοποθέτηση.
Η Οδύσσεια, όπως τη γνωρίσαμε ήδη από τα σχολικά χρόνια αποτυπώνει την κοινωνία, τις αξίες και τις αντιλήψεις της εποχής της. Αυτό σημαίνει ότι η ιστορική προσέγγιση (οφείλει να) προηγείται της ιδεολογικής.
Αν δει κανείς τους ρόλους, δε, η ίδια η Οδύσσεια περιλαμβάνει μερικές από τις πιο καθοριστικές γυναικείες μορφές της αρχαίας γραμματείας: την Πηνελόπη, την Αθηνά, την Κίρκη, τη Ναυσικά και την Καλυψώ.
Δεν πρόκειται για διακοσμητικούς χαρακτήρες, αλλά αντιθέτως για πρόσωπα που επηρεάζουν καθοριστικά την εξέλιξη της ιστορίας.
Η κριτική σε τέτοιου είδους κλασικά έργα είναι θεμιτή. Όμως, η απαίτηση να αντανακλούν τις αξίες του 21ου αιώνα είναι άλλο πράγμα.
Αν ξεκινήσουμε να αντιμετωπίζουμε την ιστορία σαν να έπρεπε να είχε προβλέψει το σήμερα -με ό,τι αυτό συνεπάγεται- τότε παύουμε να την κατανοούμε και αρχίζουμε να την παραμορφώνουμε.
