Τετάρτη
18
Νοέμβριος
TOP

Από το Football Manager, στο… Vouli Manager

Γράφει ο Γ. Μικελόπουλος

Θυμάστε το Football Manager που παίζαμε μικροί; Τις ατέλειωτες, εκείνες, ώρες μπροστά στην οθόνη, που περιμέναμε πώς και πώς να ανοίξει η μεταγραφική περίοδος, να στείλουμε τον ανεπιθύμητο στα αζήτητα, να κλείσουμε τον παικταρά που είχαμε βάλει στο μάτι και να χτίσουμε την ομάδα με την οποία ως άλλοι Γκουαρντιόλα και Μουρίνιο θα σαρώσουμε τα πάντα;

Τα χρόνια πέρασαν, κάποιοι άφησαν το Football Manager ή ενδεχομένως κάποιοι να το παίζουν ακόμα περιμένοντας πως και πως εκείνο το μεταγραφικό παράθυρο για να φτιάξουν την ομάδα των ονείρων τους, το μόνο σίγουρο είναι πλέον, πως αυτό που παρακολουθούμε το τελευταίο διάστημα στην πολιτική ζωή της χώρας είναι το… Vouli Manager!

Κάποτε οι πολιτικές μεταγραφές αποτελούσαν είδηση και αντικείμενο συζήτησης ημερών ή ακόμα και εβδομάδων. Σήμερα, τείνουν να γίνουν καθημερινή συνήθεια. Βουλευτές φεύγουν από κόμματα, ανεξαρτητοποιούνται, αναζητούν νέα πολιτική στέγη, συνομιλούν με παλιούς και νέους αρχηγούς και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για την επόμενη κίνηση. Και κάπου ανάμεσα στις ανακοινώσεις και τις διαρροές ο πολίτης προσπαθεί να καταλάβει ποιος βρίσκεται πού.

Η πολιτική σκηνή της χώρας – ιδιαίτερα στην Κεντροαριστέρα – θυμίζει πλέον μεταγραφική περίοδο χωρίς ημερομηνία λήξης. Μόνο που εδώ δεν υπάρχουν video games, ποδοσφαιρικές ομάδες, συμβόλαια εκατομμυρίων και φίλαθλοι που πανηγυρίζουν για την απόκτηση ενός αστέρα.

Υπάρχουν κόμματα που αναζητούν ενισχύσεις και ψήφους, πολιτικοί που αναζητούν τον επόμενο σταθμό τους και ψηφοφόροι που αναρωτιούνται αν τελικά ψήφισαν ένα πρόγραμμα που τους εκφράζει ή απλώς ένα πρόσωπο που μπορεί το βράδυ να κοιμηθεί σε ένα πολιτικό στρατόπεδο και το πρωί να ξυπνήσει σε άλλο.

Το παράδοξο έγκειται στο ότι όλοι εμφανίζονται να έχουν πειστικές απαντήσεις. Άλλοι επικαλούνται πολιτικές διαφωνίες, άλλοι μιλούν για την ανάγκη ανασύνταξης του προοδευτικού χώρου, κάποιοι επικαλούνται προσωπικές επιλογές και νιώθουν την ανάγκη για μια νέα πολιτική αρχή. Οι εξηγήσεις αλλάζουν, τα επιχειρήματα ανακυκλώνονται και οι πρωταγωνιστές παραμένουν σχεδόν ίδιοι. Απλώς αλλάζουν φανέλα.

Και βέβαια, κάθε μετακίνηση συνοδεύεται από την απαραίτητη «πινελιά» πολιτικής φιλοσοφίας. Εκείνος που χθες αποτελούσε σημαντικό στέλεχος ενός κόμματος, σήμερα μπορεί να ανακαλύψει ότι το κόμμα έχει απομακρυνθεί από τις αρχές του. Εκείνος που στο παρελθόν κατήγγειλε τον πολιτικό του αντίπαλο, αύριο μπορεί να βρεθεί να συνομιλεί μαζί του στο όνομα της πολιτικής συνεννόησης. Και ο ψηφοφόρος καλείται να παρακολουθεί τις εξελίξεις και να αποδεχτεί ότι οι πολιτικές ιδεολογίες πλέον, έχουν ημερομηνία λήξης.

Ασφαλώς, η αλλαγή πολιτικής στάσης δεν πρέπει να δαιμονοποιείται. Η πολιτική δεν είναι θρησκευτικό δόγμα και η προσκόλληση σε ένα κόμμα, ακόμη κι όταν αυτό αλλάζει πορεία, δεν αποτελεί απόδειξη συνέπειας. Υπάρχει, όμως, μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αναθεώρηση, στην ευκολία και στην… καρέκλα . Και αυτή η γραμμή γίνεται όλο και πιο θολή όταν οι προσωπικές φιλοδοξίες βαφτίζονται εκ των υστέρων πολιτικές αναζητήσεις.

Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι πόσες μεταγραφές θα γίνουν μέχρι τις επόμενες εκλογές. Είναι αν υπάρχει ένα ελάχιστο πολιτικό μέτρο. Και αν ο πολίτης – τον οποίο όλα τα κόμματα ανεξαιρέτως καλούν να προσέλθει στις κάλπες –  μπορεί να γνωρίζει τι εκπροσωπεί κάθε πολιτικός, ποιο πρόγραμμα στηρίζει και ποιες δεσμεύσεις θεωρεί ακόμη ενεργές ή απορρίπτει όταν αποφασίζει να περάσει στην απέναντι όχθη.

Και αυτό διότι, όταν οι πολιτικές μετακινήσεις γίνονται πιο «πιασάρικες» από τις πολιτικές προτάσεις και όταν η επόμενη κομματική στέγη μοιάζει σημαντικότερη από το πολιτικό σχέδιο, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς επικοινωνιακό. Είναι βαθιά πολιτικό.

Διανύουμε μια περίοδο κατά την οποία οι κομματικές πόρτες ανοιγοκλείνουν, τα τηλέφωνα παίρνουν φωτιά και τα σενάρια δίνουν και παίρνουν. Οι πολιτικοί συνεχίζουν να αναζητούν τον καλύτερο δυνατό συσχετισμό δυνάμεων και οι αναλυτές προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν τις επόμενες κινήσεις.

Μόνο που στο τέλος υπάρχει ένας παράγοντας που δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως κομπάρσος και αυτός είναι ο ψηφοφόρος. Εκείνος που καλείται να κρίνει, να επιλέξει και να εμπιστευτεί. Και είναι εκείνος ο οποίος δικαιούται να ζητά κάτι περισσότερο από μια πολιτική σκηνή που θυμίζει ένα διαρκές παζάρι.

Γιατί όταν όλοι ψάχνουν την επόμενη τους ομάδα, κανείς δεν κοιτάζει στην εξέδρα. Και ο πολίτης πρέπει να γνωρίζει αν υπάρχει κάποιος που παίζει γι’ αυτόν ή αν όλοι παίζουν μόνο για τον εαυτό τους. Διότι, όπως πάει το πράγμα, δεν έχει απλώς μπερδευτεί το παιχνίδι. Έχει χαθεί η μπάλα.