Του Θανάση Κ.
Ας ξεκινήσουμε από τα στοιχειώδη.
Τα σύνορα υπάρχουν ή δεν υπάρχουν. Και αν υπάρχουν, φυλάσσονται.
Δεν «επιτηρούνται», δεν «παρακολουθούνται», δεν «σχολιάζονται»…
Φυλάσσονται!
Αν όμως φυλάσσονται, τότε όσοι επιχειρούν να τα παραβιάσουν δεν είναι απλώς “παράτυποι”.
Είναι παράνομοι!
Η έννοια παράνομος μετανάστης (#illegal_immigrant) υπάρχει στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο. Κι είναι διαφορετικό πράγμα από τον “παράτυπο” (#irregular).
“Παράτυπος” είναι αυτός που μπήκε νόμιμα (με τουριστική βίζα) και παρέμεινε αφότου έληξε η βίζα του ή έπιασε δουλειά χωρίς άδεια εργασίας. Η εξακολουθεί να εργάζεται εδώ, ενώ έληξε η άδεια παραμονής του.
Αυτός που μπήκε παράνομα δεν είναι “παράτυπος” είναι ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ. Παραβίασε τον σκληρό πυρήνα του ποινικού δικαίου – παράνομη είσοδος σε κυρίαρχο κράτος!
Θα μπορούσε να είναι ο,τιδήποτε. Εγκληματίας, τρομοκράτης, κατάσκοπος…
Αν ένα κράτος δεν μπορεί να ελέγχει ποιοί μπαίνουν, τότε χάνει κάθε μέσο να προστατεύει τους πολίτες του και παύει να είναι “κυρίαρχο”…
Ξαφνικά ονομάζουμε τους παράνομους… “παράτυπους”.
Η παράνομη είσοδος δεν είναι διοικητική παρατυπία. Είναι σοβαρό ποινικό αδίκημα.
Από αυτή τη θεμελιώδη διαπίστωση ξεκινούν όλα — και από την άρνησή της ξεκινά το χάος.
* Στη #Χίο, πριν λίγες ημέρες, είχαμε άλλη μία τραγωδία.
Υπερφορτωμένο ταχύπλοο, παράνομη είσοδος από #Τουρκία, επικίνδυνοι ελιγμοί, σύγκρουση με σκάφος του Λιμενικού, νεκροί.
Και πάλι το ίδιο έργο:
όχι συζήτηση για το ποιοι έβαλαν τους ανθρώπους στο σκάφος,
όχι συζήτηση για το ποιοι τους έστειλαν νύχτα στη θάλασσα, χωρίς σωστικά,
όχι συζήτηση για το ποιοι τους καθοδήγησαν, πότε να κινηθούν και πού να κατευθυνθούν….
Η συζήτηση ξανά στρέφεται στο #Λιμενικό.
Τι έκανε.
Τι δεν έκανε.
Πώς πλησίασε.
Πώς δεν πλησίασε.
Δηλαδή: ο μόνος που δεν μπορεί να φταίει – φταίει πάντα!
Οποιοσδήποτε Έλληνας πολίτης που διαθέτει ένα μικρό βαρκάκι, όταν βγαίνει το βράδυ είναι υποχρεωμένος να φέρει συγκεκριμένα φώτα. Ιδιαίτερα αν έχει μηχανή στο σκάφος του. Αν κινείται χωρίς φώτα, διαπράττει σοβαρό αδίκημα. Μπορεί να πέσει κάποιος πάνω του ή μπορεί ο ίδιος να χτυπήσει άλλο πλεούμενο.
Κι αν συμβεί αυτό έχει σοβαρές ποινικές ευθύνες. Αν του συμβεί ατύχημα και δεν φέρει φωτισμό, δεν τον αποζημιώνει η ασφαλιστική.
Αυτά ισχύουν όμως, μόνο τους νόμιμους ναυτιλλόμενους.
Δεν ισχύουν, προφανώς, για τα δουλεμπορικά…
Αυτά μπαίνουν – κι ύστερα φταίει το… Λιμενικό που τα κυνηγάει!
Κράτος παραφροσύνης…
* Πύλος: η απόλυτη νομική σχιζοφρένεια
Πριν δυόμιση χρόνια 47 μίλια ανοιχτά της Πύλου, ζήσαμε το αποκορύφωμα της παράνοιας.
Σκάφος υπερφορτωμένο, υπό τον έλεγχο διακινητών, προερχόμενο από τη Λιβύη, δεν ζητά διάσωση, δηλώνει ότι πάει Ιταλία.
Το Λιμενικό παρακολουθεί για ώρες – και κατηγορείται γιατί δεν επενέβη.
Τελικά επιχειρεί ρυμούλκηση – και κατηγορείται γιατί επενέβη.
Το σκάφος τελικά ανατρέπεται — και το Λιμενικό κατηγορείται γιατί έδρασε.
Συμπέρασμα: ό,τι κι αν κάνει το Λιμενικό, στο τέλος “φταίει”!
Κι ό,τι κι αν κάνουν οι διακινητές, είναι περίπου… αόρατοι.
Αυτό δεν είναι “κράτος δικαίου”.
Είναι δικαστική παγίδα ακινητοποίησης του κράτους.
Σημείωση: Το Λιμενικό υποχρεούται να παρέμβει όταν το σκάφος ζητάει βοήθεια (#distress_signal). Ή όταν παύει να κινείται και δείχνει ακυβέρνητο.
Το μοιραίο εκείνο σκάφος στα ανοιχτά της Πύλου επέμενε ότι ΔΕΝ κινδύνευε, συνέχιζε να κινείται και δήλωνε ότι κατευθυνόταν προς Ιταλία.
Αν το Λιμενικό το πλησίαζε – για να διαπιστώσει τι συμβαίνει – κινδύνευε να κατηγορηθεί για “παρακώλυση ελεύθερης ναυσιπλοϊας”.
Κι επειδή ήταν κλειστό αλιευτικό κι όχι ανοιχτό φουσκωτό, το γεγονός ότι ήταν υπερφορτωμένο – αδίκημα που δικαιολογούσε την σύλληψή του – δεν μπορούσε να διαπιστωθεί, παρά μόνον αν το Λιμενικό σκάφος το πλησίαζε και επιβιβάζονταν οι λιμενικοί στο κατάστρωμά του…
Το γεγονός ότι είχε μέσα πάνω από 700 άτομα – σε ένα σκάφος που δεν σήκωνε πάνω από 50 – χωρίς σωσίβια, δεν αφορά κανένα. Αν οι υπεράριθμοι που βρέθηκαν στη θάλασσα φορούσαν σωσίβια δεν θα πνίγονταν 300 άτομα!
Αν σε νόμιμο πλοίο της γραμμής συνέβαινε ο,τιδήποτε και διαπιστωνόταν ότι δεν διέθετε σωστικά μέσα, τότε θα πήγαιναν για βαριά κακουργήματα και ο καπετάνιος και ο πλοιοκτήτης. Πολύ περισσότερο αν υπήρχαν υπεράριθμοι.
Αυτό, που ισχύει για όλους του νόμιμους, προφανώς ΔΕΝ ισχύει για τους “διακινητές”! Οι οποίοι κάνουν ό,τι θέλουν, πνίγουν όσους θέλουν και τελικά όλοι μιλάμε για τις ευθύνες του… Λιμενικού.
Που αυτό φταίει είτε πλησιάσει είτε όχι, είτε επέμβει είτε όχι, είτε ρυμουλκήσει είτε όχι.
Κράτος παρανοϊκό, και Ευρώπη διάτρητη και αυτό-υπονομευμένη.
* Το κρίσιμο σημείο που όλοι αποφεύγουν
Αν το Λιμενικό δεν έχει δικαίωμα απώθησης, αν δεν έχει δικαίωμα σύλληψης και κράτησης, αν μετά τη «διάσωση» οι παράνομοι απλώς αποβιβάζονται και εξαφανίζονται στο δαιδαλώδες “σύστημα”, τότε η φύλαξη των συνόρων δεν έχει κανένα απολύτως νόημα.
Τότε το Λιμενικό δεν φυλά σύνορα.
Λειτουργεί αποκλειστικά ως πλωτό ΕΚΑΒ.
Και οι συνοριοφύλακες γίνονται απλοί “διασώστες”!
* Όμως, οι συνοριοφύλακες φυλάσσουν σύνορα.
Αυτό είναι το βασικό τους έργο…
Η διάσωση είναι παράγωγο της φύλαξης, όχι υποκατάστατό της.
Αν κάποιοι κακούργοι επιχειρούν το βράδυ να πλησιάσουν τις ελληνικές ακτές για να αποβιβάσουν ναρκωτικά, ή πυρήνες τρομοκρατών με εκρηκτικά, το Λιμενικό οφείλει να τους κυνηγήσει, να τους πιάσει και αν χρειαστεί να χρησιμοποιήσει και βία…
Εδώ σε μάς, αν κάποιοι διακινητές πλησιάζουν τα σύνορα με δουλεμπορικά για να αποβιβάσουν ανθρώπους, τότε το Λιμενικό οφείλει να τους παρακολουθεί από απόσταση, να τους διευκολύνει, να τους συνοδεύει κι αν χρειαστεί να τους συνδράμει…
Το δύσκολο βέβαια, είναι ότι μέσα στο σκοτάδι δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσει κανείς τι είδους ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ κάνει ένα σκάφος που έρχεται υπερφορτωμένο.
Μια φορά παρανομία κάνει!
Κι εμείς θέλουμε το Λιμενικό να λειτουργεί, όχι ως φύλακας των θαλασσίων συνόρων αλλά ως τροχονόμος των διακινητών.
Το διαλύσαμε το μαγαζί μόνοι μας…
* Ο μόνος τρόπος να σωθούν ανθρώπινες ζωές χωρίς να καταλυθούν τα σύνορα είναι ένας:
• διάσωση όπου υπάρχει πραγματικός κίνδυνος,
• σύλληψη,
• κράτηση,
• επιστροφή.
Χωρίς αυτό το πακέτο, κάθε «διάσωση» είναι πρόσκληση για την επόμενη τραγωδία.
Όπως είναι τα πράγματα σήμερα, κάθε φορά που σκάφος του Λιμενικού διαπιστώνει ύποπτο σκάφος να πλησιάζει τα ελληνικά παράλια χωρίς φώτα, έχει το φοβερό δίλημμα είτε “να κάνει πως δεν βλέπει” για να γλιτώσει τα περαιτέρω, είτε να πλησιάσει οπότε – ό,τι κι αν συμβεί – κινδυνεύει να βρει μπελά.
Ο μόνος τρόπος να έχουμε φύλαξη συνόρων είναι αν όσοι μπαίνουν παράνομα, είτε τους πιάσουν στη θάλασσα είτε τους βρουν στις ακτές, συλλαμβάνονται και κρατούνται μέχρι να φύγουν.
Κι αυτοί που εμφανίζονται ως “κυβερνήτες” του σκάφους που παράνομα τους έφερε, αντιμετωπίζονται πλέον ως “διακινητές” – δουλέμποροι, και εξαντλείται η αυστηρότητα του Ποινικού Δικαίου και των δικαστηρίων.
Με άλλα λόγια, αν θέλετε να έχουμε φύλαξη συνόρων χωρίς ναυτικές τραγωδίες πρέπει να επαναφέρουμε την κράτηση όσων μπήκαν παράνομα, σε “Αμυγδαλέζες”.
Αν δεν επαναφέρουμε τις “Αμυγδαλέζες”, είτε δεν θα έχουμε σύνορα είτε θα έχουμε αλλεπάλληλες ναυτικές τραγωδίες.
* Διακινητές και ΜΚΟ: το δίδυμο της ασυδοσίας
Οι διακινητές γνωρίζουν άριστα το παιχνίδι:
• ξέρουν ότι το κράτος φοβάται να ενεργήσει,
• ξέρουν ότι οι ΜΚΟ θα στήσουν “αφήγημα”,
• ξέρουν ότι στο τέλος δεν θα πληρώσουν οι ίδιοι.
Και ναι: υπάρχουν ΜΚΟ που ΔΕΝ «σώζουν».
Διευκολύνουν τους διακινητές!
Παρέχουν πληροφορίες, χρονισμό, κάλυψη, πίεση, νομική ασπίδα.
Δεν είναι όλες ίδιες.
Αλλά όσες λειτουργούν έτσι, είναι αντικειμενικά συνεργοί στη “διακίνηση”!
* Η Πρωθυπουργός της Ιταλίας #Μελόνι έκανε κάτι αδιανόητο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα: επανέφερε τη λογική αλληλουχία.
Παράνομη είσοδος → κράτηση → έλεγχος → επιστροφή.
Το αν θα πάρουν “Άσυλο” αποφασίζεται εκτός ιταλικού εδάφους, όχι ως αυτόματο “έπαθλο” παραβίασης συνόρων.
Αποτέλεσμα;
• λιγότερες ροές,
• λιγότεροι πνιγμοί,
• λιγότερο κέρδος για διακινητές.
Γι’ αυτό τη μισούν. Όχι για «ακροδεξιά».
Αλλά γιατί έκλεισε τις “Κερκόπορτες” των διακινητών.
* Και μέσα σε όλα αυτά, η Τουρκία…
Την ώρα που η Ελλάδα αυτομαστιγώνεται, για τις ναυτικές τραγωδίες που προκαλούν
οι διακινητές ορμώμενοι εκ Τουρκίας, η ίδια η Τουρκία “σπρώχνει ροές”, εκδίδει Navtex, εργαλειοποιεί ανθρώπους και δημιουργεί τετελεσμένα με πρόσχημα τη ¨διάσωση” ναυαγίων που η ίδια προκάλεσε…
Και μας παρακολουθεί να αναρωτιόμαστε, αν έχουμε δικαίωμα να φυλάμε τα σύνορά μας.
* Το τελικό συμπέρασμα
Χωρίς σύλληψη και κράτηση, δεν υπάρχουν σύνορα.
Χωρίς επιστροφή, δεν υπάρχει αποτροπή.
Χωρίς αποτροπή, οι διακινητές θα συνεχίσουν να σκοτώνουν.
Και όσο βαφτίζουμε την παρανομία “παρατυπία”,
όσο μετατρέπουμε τους συνοριοφύλακες σε διασώστες,
όσο θεωρούμε αυτονόητο δικαίωμα την παραβίαση συνόρων, τόσο οι τραγωδίες θα επαναλαμβάνονται.
Και τόσο το κράτος θα συρρικνώνεται.
Αυτό δεν είναι “ανθρωπισμός”.
Είναι παραίτηση.
ΥΓ. Παρεμπιπτόντως η Ελλάδα είχε υιοθετήσει το σύστημα σύλληψη και φύλαξη των παρανόμως εισελθόντων σε στρατόπεδα τύπου “Αμυγδαλέζα”, μέχρι να φύγουν. Επί κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου. Και είχε αποδώσει!
Γιατί η διακίνηση είχε χάσει κάθε κίνητρο πια. Δεν πέρναγαν από δω. Κι είχαν αρχίσει να πηγαίνουν από Λιβύη σε Ιταλία μέσω Λαμπεντούζα.
Την περίοδο 2012-14 είχαν μειωθεί αισθητά οι “ροές”, όπως είχε μειωθεί συνολικά και ο αριθμός των “παρανόμων” στην Ελλάδα.
Αυτή την πολιτική την εγκατέλειψε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2014 και δεν την αποκατέστησε ποτέ η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη μετά το 2019.
Επί Κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου υπήρξε μια μόνο ναυτική τραγωδία, στο Φαρμακονήσι! Τότε ΔΕΝ καταδικάστηκε η Ελλάδα για pushback.
Η Ελλάδα καταδικάστηκε για push back μόνο για ΕΝΑ περιστατικό, που συνέβη τον Μάϊο του 2019 (Α.R.A. vs Greexe), επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.
Ελάχιστοι το γνωρίζουν αυτό…
ΥΓ.2 Απαγόρευση #push_backs υπάρχει μόνο στην Ευρώπη, πουθενά αλλού! Δεν υπάρχει στις ΗΠΑ πια, δεν υπάρχει στη Μέση Ανατολή, ούτε στο Ισραήλ, ούτε στην Αίγυπτο, ούτε στη Σαουδική Αραβία, ούτε στο Κουβέϊτ. Πουθενά! Η Ευρώπη μόνη της αποφάσισε ότι θα είναι “διάτρητη”…
ΥΓ.3 Παρ’ όλα αυτά – και για να είμαστε δίκαιοι – το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, επίσης αποφάσισε πως όποιος μπαίνει παράνομα από “ασφαλή χώρα” δεν δικαιούται να ζητήσει άσυλο – εφ’ όσον υπάρχει πρακτικά προσβάσιμη νόμιμη πύλη εισόδου (effective and genuine access). Αν θέλει άσυλο, να πάει σε νόμιμα σημεία εισόδου και το ζητήσει εκεί – χωρίς να μπει παράνομα.
Αυτή η απόφαση που ελήφθη μετά από έφεση που έκανε η Ισπανία σε προηγούμενη απόφαση του ΕΔΔΑ (N.T and N.D versus Spain), στην Ελλάδα δεν είναι γνωστή!
Βλέπετε τον δημόσιο διάλογο εδώ τον ελέγχουν οι ΜΚΟ, όπως τις θαλάσσιες διαδρομές τις ελέγχουν οι διακινητές.
Κι εμείς συζητάμε για τις ευθύνες του Λιμενικού…
Θλιβερή κατάντια αυτοπαραίτησης και αυτοδιάλυσης!
