Ένα νέο οικονομικό δοκίμιο ανατρέπει το δημοφιλές αφήγημα της νέας Χρυσής Εποχής, που κυριαρχείται από λίγους υπερπλούσιους δισεκατομμυριούχους.
Ποιος είναι πλούσιος στις ΗΠΑ και πώς έφτασε εκεί; Αυτό είναι το κεντρικό ερώτημα ενός νέου βιβλίου, του «The Everywhere Millionaire», από δύο οικονομολόγους που επί περισσότερο από μια δεκαετία μελετούν τους πλουσιότερους Αμερικανούς. Η απάντησή τους ανατρέπει το δημοφιλές αφήγημα της νέας Χρυσής Εποχής, που κυριαρχείται από λίγους υπερπλούσιους δισεκατομμυριούχους.
Μια πολύ μεγαλύτερη τάξη πλουσίων, κρυμμένη σε κοινή θέα
Αν κοιτάξεις πέρα από τη Σίλικον Βάλεϊ και τη Γουόλ Στριτ, θα βρεις μια πολύ μεγαλύτερη τάξη πλουσίων, κρυμμένη σε κοινή θέα, σε όλη τη χώρα. Και συχνά πλούτισαν με πεζούς τρόπους. Έχουν αντιπροσωπείες αυτοκινήτων, πουλούν χοτ ντογκ και κατεψυγμένες μίνι κις, διευθύνουν κέντρα αποτρίχωσης, προμηθεύουν κατασκευασμένα μέταλλα και ουρητήρια. Είναι οδοντίατροι.
Συλλογικά, αυτοί οι «εκατομμυριούχοι της Main Street» ελέγχουν πολύ περισσότερο πλούτο από τους δισεκατομμυριούχους που εκτοξεύουν πυραύλους, εμφανίζονται σε podcasts και γίνονται ταινίες. Πολλοί έχουν πλουτίσει αρκετά ώστε να αντέχουν υπερπολυτελή γιοτ, σπίτια 10.000 τετραγωνικών ποδιών και τίγρεις ως κατοικίδια. Το βιβλίο υποστηρίζει ότι η πολιτική τους ισχύς μπορεί να συναγωνιστεί εκείνη των ολιγαρχών.
Μια αθόρυβη επανάσταση
Στον πυρήνα της ιστορίας βρίσκεται μια αθόρυβη επανάσταση: η άνοδος ενός συγκεκριμένου είδους ιδιωτικής επιχείρησης. Πριν από λίγες δεκαετίες, αυτές οι επιχειρήσεις έβγαζαν συνολικά πολύ λιγότερα από την εταιρική Αμερική. Έως το 2011 όμως παρήγαν περισσότερο εισόδημα από όλες τις παραδοσιακές εταιρείες μαζί και εξηγούσαν το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης του μεριδίου που πηγαίνει στο πλουσιότερο 1%. Το βιβλίο εκτιμά ότι υπάρχουν περίπου τρία εκατομμύρια τέτοιοι ιδιοκτήτες, με μέση περιουσία γύρω στα 25.000.000 δολάρια.
Κάποιοι ενσαρκώνουν το αμερικανικό όνειρο: αυτοδημιούργητοι επιχειρηματίες που έφτασαν από τη φτώχεια στον πλούτο προσφέροντας καλύτερα προϊόντα. Υπάρχει όμως και η σκοτεινή πλευρά. Πολλοί χρησιμοποίησαν την επιρροή τους για να διαμορφώσουν πολιτικές υπέρ τους, κερδίζοντας μεγάλες μάχες για χαμηλότερους φόρους και, σε πολλούς κλάδους, κανόνες που προστατεύουν τα κέρδη τους και αυξάνουν το κόστος για τους καταναλωτές.
Γι’ αυτό οι συγγραφείς, ο Έρικ Ζουίκ και ο Όουεν Ζίνταρ, τους αποκαλούν μερικές φορές «stealthy wealthy». Δεν τους παρουσιάζουν ούτε ως ήρωες ούτε ως κακούς. «Είναι οι πρωταγωνιστές, αλλά κάποιοι είναι πρωταγωνιστές με τον τρόπο που ο Τόνι Σοπράνο είναι πρωταγωνιστής», λέει ο Ζουίκ.
Η ιστορία ξεκινά το 2014, όταν τρεις νεαροί οικονομολόγοι δούλευαν στο υπόγειο του υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ. Οι μεγαλύτεροι συνάδελφοι τούς έλεγαν «οι Τρεις Φίλοι», αλλά οι ίδιοι υιοθέτησαν ιδιωτικά ένα πιο ανόητο όνομα: «οι Νίντζα των Φόρων». Ήταν οι Ντάνι Γιαγκάν, Όουεν Ζίνταρ και Έρικ Ζουίκ. Σήμερα ο πρώτος είναι καθηγητής στο Μπέρκλεϊ, ο δεύτερος στο Πρίνστον και ο τρίτος στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου.
Διαβάστε περισσότερα στο δημοσίευμα του iefimerida.gr.
