Για έναν τυφλό συμπολίτη μας ή ένα άτομο με κινητική αναπηρία, ο σκύλος-οδηγός δεν είναι ένα κατοικίδιο ζώο, αλλά το αναγκαίο ιατρικό βοήθημα που εξασφαλίζει την αυτονομία και την ασφάλειά του.
Στην Ελλάδα του 2026, όμως, η προσπάθεια επιβίβασης σε ένα λεωφορείο ή η κλήση ενός ταξί εξελίσσεται συχνά σε μια ταπεινωτική αντιπαράθεση.
Παρά το γεγονός ότι η νομοθεσία προστατεύει το δικαίωμα της ανεμπόδιστης πρόσβασης, τα κενά στην εκπαίδευση του προσωπικού των μεταφορών και η κοινωνική προκατάληψη υψώνουν ένα «τείχος» αποκλεισμού, ακυρώνοντας στην πράξη θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και αφήνοντας τους πολίτες εκτεθειμένους στην αυθαιρεσία της στιγμής.
Το νομικό πλαίσιο και η πραγματικότητα των μεταφορών
Η νομική θωράκιση των σκύλων οδηγών στην Ελλάδα είναι σαφής και κατηγορηματική.
Ο νόμος 4830/2021, σε συνδυασμό με τις επικαιροποιημένες εγκυκλίους του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών, ορίζει ότι οι σκύλοι-οδηγοί επιτρέπεται να επιβιβάζονται σε όλα τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (Λεωφορεία, Τρόλεϊ, Μετρό, Τραμ) χωρίς την ανάγκη κλουβιού μεταφοράς και, το κυριότερο, χωρίς φίμωτρο.
