Συνταγματική και συμβατή με το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η μη επαναφορά των επιδομάτων εορτών και αδείας στους δημοσίους υπαλλήλους, τα οποία είχαν καταργηθεί ολοσχερώς με τον νόμο 4093/2012, έκρινε η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας με την απόφαση 1201/2026.
Η απόφαση με πρόεδρο τον Μ. Πικραμένο και εισηγητή τον Ι. Μιχαλακόπουλο, εκδόθηκε στο πλαίσιο πρότυπης δίκης του άρθρου 1 παρ. 1 του ν. 3900/2010. Η υπόθεση αφορούσε αγωγή δημοσίου υπαλλήλου ενώπιον του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών. Υπέρ του είχε παρέμβει η ΑΔΕΔΥ.
Πιο συγκεκριμένα, ο ενάγων υποστήριζε ότι ο νομοθέτης παρέλειψε να επαναφέρει τα επίμαχα επιδόματα για την περίοδο από 1η Ιανουαρίου 2023 έως 31 Δεκεμβρίου 2024, επικαλούμενος, μεταξύ άλλων, πλημμελή μεταφορά στο εθνικό δίκαιο της Οδηγίας 2022/2041 για τους επαρκείς κατώτατους μισθούς στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο ενάγων ζητούσε δύο επιπλέον βασικούς μισθούς για κάθε έτος.
Τι έκρινε το ΣτΕ για την ευρωπαϊκή οδηγία
Το ΣτΕ ξεκαθάρισε αρχικά ότι η συγκεκριμένη Οδηγία θα μπορούσε να προβληθεί μόνο για το διάστημα μετά την εκπνοή της προθεσμίας μεταφοράς της στο εθνικό δίκαιο, δηλαδή μετά τις 15 Νοεμβρίου 2024. Εξετάζοντας, ωστόσο, και την ουσία της επίκλησης της Οδηγίας, το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του την απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) της 11ης Νοεμβρίου 2025 στην υπόθεση C-19/23.
Σύμφωνα με το ΣτΕ, το ΔΕΕ έκρινε ότι η «επάρκεια του κατώτατου μισθού» δεν αποτελεί έννοια που μπορεί να ρυθμιστεί αυτοτελώς από το ευρωπαϊκό δίκαιο και ότι η γενικότερη ρύθμιση των αποδοχών των εργαζομένων, όπως και ο καθορισμός του κατώτατου μισθού, ανήκει στην αρμοδιότητα των κρατών-μελών.
Παράλληλα, το ΔΕΕ ακύρωσε διάταξη της Οδηγίας που υποχρέωνε τα κράτη-μέλη να λαμβάνουν υπόψη συγκεκριμένα κριτήρια κατά τον καθορισμό των κατώτατων μισθών, όπως την αγοραστική δύναμη, το κόστος διαβίωσης, το γενικό επίπεδο και την κατανομή των μισθών, τον ρυθμό αύξησής τους και τις μακροπρόθεσμες εξελίξεις στην παραγωγικότητα.
Το ΣτΕ έκρινε, ως εκ τούτου, ότι η Οδηγία δεν παρείχε στον ενάγοντα δικαίωμα με επαρκώς προσδιορισμένο περιεχόμενο, το οποίο θα μπορούσε να στηρίξει την αξίωσή του για καταβολή των επιδομάτων. Παράλληλα, έκρινε ότι ούτε το άρθρο 31 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ μπορεί να διευρύνει το πεδίο εφαρμογής του ευρωπαϊκού δικαίου σε ζητήματα αμοιβών που παραμένουν στην αρμοδιότητα των κρατών-μελών.
Διαβάστε περισσότερα στο δημοσίευμα του www.protothema.gr πατώντας ΕΔΩ
