Του Θανάση Κ.
Η δημόσια συζήτηση για τους νέους δασμούς που απειλεί να επιβάλει ο Τραμπ στην Ευρώπη κινείται – για άλλη μια φορά – στο λάθος επίπεδο.
Εδώ μιλάμε για Εμπόριο, ενώ πρόκειται για Ισχύ.
Μιλάμε για ποσοστά, ενώ πρόκειται για Γεωπολιτική.
Η Γροιλανδία δεν είναι το “πρόσχημα”. Είναι το επίδικο.
* Υπάρχει ένας στοιχειώδης κανόνας στο διεθνές εμπόριο:
Δασμούς βάζει αυτός που έχει έλλειμμα, όχι αυτός που έχει πλεόνασμα.
Οι ΗΠΑ έχουν μεγάλο εμπορικό έλλειμμα σε αγαθά με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η Ευρώπη έχει μεγάλο πλεόνασμα – εκατοντάδων δισεκατομμυρίων.
Άρα οι δασμοί είναι φυσικό όπλο των ΗΠΑ, όχι της Ευρώπης.
Ο Τραμπ το ξέρει. Και το χρησιμοποιεί.
* Η Γροιλανδία δεν είναι “τρέλα” του Τραμπ
Όποιος νομίζει ότι όλα αυτά είναι ιδιοτροπία ή επικοινωνιακό πυροτέχνημα, δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει στον πλανήτη.
Η Γροιλανδία είναι:
• κόμβος στην Αρκτική – για συμμετοχή στις θαλάσσιες ζώνες.
• πέρασμα νέων θαλάσσιων διαδρομών
• αποθήκη σπάνιων γαιών
• στρατηγικό ανάχωμα απέναντι σε Κίνα και Ρωσία
Οι ΗΠΑ θέλουν απόλυτο στρατηγικό έλεγχο.
Η Ευρώπη απαντά με δηλώσεις «σεβασμού του διεθνούς δικαίου».
Πού;
Στη Γροιλανδία που βρίσκεται “εκτός Ευρώπης” από το 1979 κι όπου οι κάτοικοί της έχουν δικαίωμα Αυτοδιάθεσης από το 2009!
Η Γροιλανδία είναι εντελώς “ιδιόρρυθμη” – sui generis – περίπτωση, από άποψη Δικαίου: Ο λαός της ΔΕΝ θέλει τους Δανούς – οι οποίοι έχουν ακόμα “εποπτεία” επάνω της – κι έχει κάνει επανειλημμένα δημοψηφίσματα τα τελευταία πενήντα χρόνια για να ξεφύγει από τον έλεγχο της Δανίας. Κι έχει κατοχυρώσει πλήρες δικαίωμα Αυτοδιάθεσης, με την υπογραφή και της Δανίας…
Επίσης ο λαός της Γροιλανδίας έχει πλήρη έλεγχο την φυσικών της πόρων, πράγμα που επίσης το έχουν προσυπογράψει και οι Δανοί.
Για να καταλάβετε, σε μιαν έκταση ίση με τη μισή Ευρωπαϊκή Ένωση, με τεράστιους φυσικούς πόρους και γεωπολιτική σημασία, κατοικεί ένας λαός 55 χιλιάδων ανθρώπων, μικρότερος σε μέγεθος από τον… Δήμο Χαλανδρίου!
Είναι προφανές ότι κάποιοι θα βρεθούν, κάποια στιγμή, να τους εξαγοράσουν.
Το έκανε ο Τράμπ!
Το είχαν επιχειρήσει παλαιότερα:
ο Χάρυ Τρούμαν το 1946 και το Γούντροου Ουίλσον το 1916.
Τότε όμως η Γροιλανδία ήταν αναπόσπαστο μέρος της Δανίας.
Τώρα ΔΕΝ είναι…
* Το ευρωπαϊκό λάθος: αντί-δασμοί χωρίς ισχύ
Η Ευρώπη απαντά με αυτό που ξέρει: κανονισμούς, επιτροπές, αντί-δασμούς.
Όμως εδώ βρίσκεται το παράδοξο – και το αδιέξοδο: Όταν μια πλεονασματική οικονομία βάζει δασμούς, πυροβολεί τα πόδια της!
Οι ευρωπαϊκοί αντί-δασμοί δεν είναι στρατηγική.
Είναι αντίδραση αμηχανίας.
Οι ΗΠΑ αντέχουν – η Ευρώπη όχι
— Οι ΗΠΑ:
• έχουν τεράστια εσωτερική αγορά
• ενεργειακή αυτάρκεια
• πολύ πιο φθηνή ενέργεια
• ενιαία πολιτική εξουσία
`
— Η Ευρώπη:
• έχει ασφυκτικό καθεστώς “ρυθμίσεων”
• οι πιο ανταγωνιστικές οικονομίες της ζουν από τις εξαγωγές και σήμερα γονατίζουν από το ενεργειακό κόστος
• έχει εσωτερικές αντιφάσεις
• δεν έχει ενιαίο πολιτικό κέντρο
Αυτός είναι ο λόγος που η Ουάσιγκτον κάνει Πολιτική (σωστή ή λάθος), ενώ οι Βρυξέλλες βγάζουν… ανακοινώσεις!
* Και τώρα το πιο κρίσιμο ερώτημα: Με την Ουκρανία, τι γίνεται;
Εδώ η ευρωπαϊκή στάση παύει να είναι απλώς λανθασμένη.
Γίνεται αυτοχειριασμός! Δηλαδή αυτοκτονία…
Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση επιλέξει “δραστικά αντίμετρα” απέναντι στην Ουάσιγκτον, τότε τελειώνει αυτομάτως και η συζήτηση για κοινή δυτική στρατηγική στην Ουκρανία.
Χωρίς τις ΗΠΑ:
• δεν υπάρχει στρατιωτική στήριξη της Ουκρανίας
• δεν υπάρχει αποτρεπτική ισχύς έναντι της Ρωσίας
• δεν υπάρχει ενιαίο μέτωπο της Δύσης.
Η ίδια η Ευρώπη δεν είναι καν ενιαία στο Ουκρανικό:
• άλλοι θέλουν συνέχιση της σύγκρουσης
• άλλοι θέλουν “παγωμένη λύση”
• άλλοι απλώς σιωπούν – κάποιοι ευθέως διαφωνούν…
Και την ίδια στιγμή που η Ευρώπη υποτίθεται ότι “στηρίζει” την Ουκρανία…
ξεκατινιάζεται δημοσίως με τις ΗΠΑ για τη Γροιλανδία!
Αν αυτό δεν είναι γεωπολιτική αυτό-υπονόμευση, τότε τι είναι;
Η στήριξη της Ουκρανίας τελειώνει εδώ και τώρα!
Όχι γιατί το θέλει η Μόσχα, αλλά γιατί η Ευρώπη δεν καταλαβαίνει που πατάει και που πηγαίνει.
* Και μια δεύτερη, ακόμα πιο αμήχανη υπόμνηση: η ΚΥΠΡΟΣ
Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση δηλώνει ότι οφείλει να «υπερασπιστεί» τη Γροιλανδία —
η οποία δεν είναι έδαφος της ΕΕ από το 1979 — απέναντι στις ΗΠΑ, τον βασικό πυλώνα του ΝΑΤΟ, τότε ένα ερώτημα προκύπτει αμείλικτο:
Πού ήταν αυτή η ευρωπαϊκή “ευαισθησία” για την Κύπρο;
Η Κύπρος:
• είναι πλήρες μέλος της ΕΕ
• έχει κατεχόμενο έδαφος
• από χώρα που επίσης ανήκει στο ΝΑΤΟ
Και όμως:
• καμία «κόκκινη γραμμή»
• καμία πραγματική πίεση
• καμία στρατηγική αντίδραση
Γιατί;
— Διότι, λέει, η Τουρκία κρίθηκε «πολύ σημαντική για το ΝΑΤΟ» για να της πάνε κόντρα.
Όμως οι ΗΠΑ είναι απείρως πιο σημαντικές για το ΝΑΤΟ απ’ ό,τι η Τουρκία…
Αυτό δεν λέγεται εξωτερική πολιτική αρχών.
Δεν λέγεται ούτε “Ρεαλισμός”.
Λέγεται στρατηγική ασυναρτησία.
Και… “τρικυμία εν κρανίω”!
Μόνιμη πια. Χρόνια και υποτροπιάζουσα…
Και γιατρειά δεν υπάρχει!
Τελικά η Ευρώπη αποδεικνύεται Ακριβή στα πίτουρα, φτηνή στ’ αλεύρια!
Η Ιστορία αλλάζει υπόδειγμα.
Και η Ευρώπη, για άλλη μια φορά, παραμένει παγιδευμένη σε ένα κόσμο που δεν υπάρχει πια, όπου το ΝΑΤΟ είναι πλέον ανάμνηση και που η ίδια είναι σκιά του εαυτού της…
ΥΓ.1 Αν η Ευρώπη ήθελε οπωσδήποτε να σηκώσει ανάστημα στον Τράμπ μπορούσε να το κάνει για την εγκατάλειψη των Κούρδων της Συρίας. Εκεί μάλιστα! Οι Κούρδοι υπήρξαν οι μόνοι που νίκησαν πριν δέκα χρόνια τους ισλαμιστές του ISIS και τώρα τους χτυπάνε οι ισλαμιστές του Τζολάνι, με την ανοχή των Αμερικανών και με την υποστήριξη της Τουρκίας.
Κι απελευθερώνονται εκατοντάδες εγκληματίες φονταμενταλιστές του ISIS. Που αύριο θα επιτίθενται στις κοινότητες των Χριστιανών της Συρίας ή θα εξαπολύουν κύματα τρομοκρατικών χτυπημάτων στις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις…
Αυτό που συμβαίνει τώρα στη Ροζάβα είναι πολύ πιο σημαντικό για την Ευρώπη – και στην ασφάλειά της – αλλά οι Ευρωπαίοι δεν ασχολούνται…
Μέχρι πρόσφατα κραύγαζαν για τη Γάζα, όπου εξουδετερωνόταν η ισλαμιστική Χαμάς, αλλά τώρα δεν λένε κουβέντα για τη Ροζάβα όπου χτυπιούνται οι Κούρδοι, οι μόνοι σύμμαχοι της Δύσης στην περιοχή κατά των ισλαμιστικών συμμοριών.
Τελικά δεν είναι μόνο στρατηγική τύφλωση
Είναι και ανυπόφορη ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ!
