Του Κώστα Ζωντανού*
Η ισότητα προς τα κάτω δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι οργανωμένη παρακμή.
Άλλωστε ο Winston Churchill είχε πει το αμίμητο:
«Προτιμώ την άνιση κατανομή του πλούτου από την ισότητα στη φτώχεια.»
Υπάρχει μια βαθιά ριζωμένη ψευδαίσθηση στη δημόσια ζωή μας: ότι αν τιμωρηθούν οι «από πάνω», θα δικαιωθούν οι «από κάτω».
Ότι αν καταρρεύσουν οι ισχυροί, θα ανακουφιστούν οι αδύναμοι.
Δεν συνέβη ποτέ.
Όταν κλείνει μια επιχείρηση, δεν ανοίγουν δέκα μικρές από θαύμα. Όταν διώχνεις επενδύσεις, δεν γεννιούνται δουλειές από θυμό.
Όταν φορολογείς την παραγωγή μέχρι ασφυξίας, δεν χτίζεις κοινωνικό κράτος — χτίζεις αδιέξοδο.
Η φτώχεια δεν θεραπεύεται με εκδίκηση. Θεραπεύεται με ευκαιρίες.
Η σιωπή των ικανών γεννά την εξουσία των ανίκανων
Κάθε φορά που ακούμε «όλοι ίδιοι είναι», κάποιος ανάξιος τρίβει τα χέρια του.
Γιατί η απογοήτευση των σοβαρών ανθρώπων είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία των μετρίων.
Όταν οι ικανοί δεν συμμετέχουν…
Όταν οι έμπειροι δεν διεκδικούν…
Όταν οι άνθρωποι της δουλειάς αποστρέφονται την πολιτική…
…τότε η πολιτική μένει σε όσους τη βλέπουν ως επάγγελμα χωρίς ρίσκο και χωρίς ευθύνη.
Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί δεν λειτουργεί τίποτα.
Η δημοκρατία δεν χαλάει μόνο από λάθος πρόσωπα. Χαλάει όταν οι σωστοί άνθρωποι επιλέγουν τον καναπέ.
Οι πολλές «αξίες» έφεραν μεγάλη απαξίωση
Ζούμε σε εποχή υπερπαραγωγής λέξεων και έλλειψης πράξεων.
Όλοι μιλούν για αξιοκρατία.
Λίγοι την αντέχουν.
Όλοι μιλούν για διαφάνεια.
Ελάχιστοι τη διασφαλίζουν.
Όλοι μιλούν για πατρίδα.
Λίγοι δουλεύουν για να σταθεί όρθια.
Όταν οι λέξεις γίνονται εργαλείο και όχι στάση ζωής, τότε χάνουν το βάρος τους. Και όταν οι πολίτες σταματούν να πιστεύουν στις λέξεις, σταματούν να πιστεύουν και στους θεσμούς.
Η απαξίωση δεν είναι αντίδραση. Είναι παραίτηση.
Τι πραγματικά χρειαζόμαστε
Δεν χρειαζόμαστε φτωχότερους πλούσιους.
Χρειαζόμαστε περισσότερους δημιουργούς.
Δεν χρειαζόμαστε περισσότερη οργή.
Χρειαζόμαστε περισσότερη ικανότητα.
Δεν χρειαζόμαστε άλλους διαχειριστές της μετριότητας.
Χρειαζόμαστε ανθρώπους που ξέρουν να παράγουν, να διοικούν και να λογοδοτούν.
Γιατί στο τέλος μια κοινωνία δεν καταστρέφεται όταν αποτυγχάνουν οι λίγοι.
Καταστρέφεται όταν αποσύρονται οι καλύτεροι.
Και τότε, πράγματι, η απαξίωση γίνεται γενική.
Στο τέλος της ημέρας, το πρόβλημα μιας κοινωνίας δεν είναι ότι υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί. Αυτό υπήρχε πάντα και παντού.
Το πραγματικό πρόβλημα αρχίζει όταν σταματούν να υπάρχουν ευκαιρίες για να προχωρήσει ο άνθρωπος από τη μία πλευρά στην άλλη.
Όταν οι ικανοί αποσύρονται, οι ανίκανοι κυβερνούν.
Και όταν οι ανάξιοι μιλούν συνεχώς για αξίες, οι αξίες χάνουν το νόημά τους.
Τότε δεν έχουμε απλώς φτώχεια.
Έχουμε γενικευμένη απαξίωση.
Και αυτή είναι η πιο επικίνδυνη μορφή παρακμής για μια κοινωνία.
*Ο Κώστας Ζωντανός είναι πρώην αναπληρωτής γραμματέας της ΠΕ της Νέας Δημοκρατίας, πρώην πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΔΕΔΔΗΕ
