Κυριακή
22
Νοέμβριος
TOP

Για τη Μαύρη Θύελλα μόνο υπερηφάνεια… χωρίς αστερίσκους

Ο Νίκος Λυμπερόπουλος ήταν καλεσμένος στο Best Sports το βράδυ της Δευτέρας και, μέσα σε όλα τα ενδιαφέροντα που είπε, δύο φράσεις του μου «κόλλησαν» στο μυαλό. Δύο φράσεις απλές, αλλά γεμάτες ουσία. «Δεν υπάρχει Μεσσήνιος που να βλέπει την Καλαμάτα στη Super League και να μην νιώθει υπερηφάνεια». Και η δεύτερη: πως όλοι θα πρέπει να στηρίξουμε την ομάδα.

Όλους. Από τον προπονητή και τους ποδοσφαιριστές μέχρι τον φροντιστή, τον άνθρωπο που βρίσκεται καθημερινά δίπλα στην ομάδα, ακόμη και τον οδηγό που θα τη μεταφέρει από το ένα μέρος στο άλλο. Γιατί, αν δεν τους στηρίξουμε εμείς, ποιοι θα το κάνουν;

Και ξέρετε κάτι; Είναι πραγματικά λυπηρό να διαβάζω στα social media — αυτόν τον μεγάλο, τον απόλυτο και επί παντός επιστητού κριτή — πως υπάρχουν και κάποιοι μεταξύ ημών που δεν στηρίζουν τη Μαύρη Θύελλα.

Γιατί δεν τους αρέσει ο προπονητής. Γιατί δεν τους αρέσουν οι μεταγραφές. Γιατί δεν συμφωνούν με μια επιλογή της διοίκησης. Γιατί θεωρούν ότι θα έπρεπε να παίζει ο ένας και όχι ο άλλος. Ή, τέλος πάντων, επειδή… είναι ανάδρομος ο Ερμής!

Και φυσικά ο καθένας έχει κάθε δικαίωμα να έχει την άποψή του. Δημοκρατία έχουμε. Να κρίνει, να διαφωνεί, να ασκεί κριτική. Κανείς δεν ζητά από κανέναν να σταματήσει να σκέφτεται ή να καταθέτει τη γνώμη του. Υπάρχει όμως μια μικρή —και ταυτόχρονα τεράστια— διαφορά. Άλλο η κριτική και άλλο η απαξίωση.

Άλλο το «δεν συμφωνώ» και άλλο το «δεν στηρίζω».

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, η Μαύρη Θύελλα δεν είναι ο τάδε προπονητής, ο δείνα ποδοσφαιριστής, μια μεταγραφή που μας άρεσε ή μια μεταγραφή που δεν μας άρεσε.

Η Μαύρη Θύελλα είναι η ομάδα της πόλης μας.

Είναι η φανέλα που κουβαλά την Καλαμάτα. Είναι το όνομα της πόλης μας που ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα. Είναι οι άνθρωποι που θα βρεθούν στο γήπεδο, εκείνοι που θα ταξιδέψουν μαζί της, εκείνοι που θα αγωνιούν, θα χαρούν, θα στενοχωρηθούν και θα πανηγυρίσουν.

Και, ναι, μπορούμε να διαφωνούμε με όλα. Με τις επιλογές, με τις αποφάσεις, με το αγωνιστικό πλάνο, με τις μεταγραφές, ακόμη και με τον τρόπο που λειτουργεί ένας ολόκληρος οργανισμός.

Αλλά υπάρχει ένα όριο που, κατά τη γνώμη μου, δεν θα έπρεπε να ξεπερνάμε. Να μη γυρίζουμε την πλάτη στην ίδια μας την ομάδα. Γιατί, συγχωρέστε με κιόλας, υπάρχει μεγαλύτερη από τη Μαύρη Θύελλα, ορέ;

Υπάρχει μεγαλύτερη ομάδα από αυτή που εκπροσωπεί την πόλη μας;

Ο καθένας μπορεί να υποστηρίζει όποια ομάδα θέλει. Και αυτό είναι απολύτως σεβαστό. Όμως όταν η Καλαμάτα βρίσκεται στη Super League, όταν ένας ολόκληρος τόπος έχει μπροστά του μια ευκαιρία να ζήσει ξανά μεγάλες στιγμές, ίσως αξίζει να αφήσουμε στην άκρη για λίγο τις προσωπικές μας προτιμήσεις.

Να σταθούμε δίπλα στην ομάδα.

Και μετά, όταν έρθει η ώρα, θα έχουμε όλο τον χρόνο να κάνουμε την κριτική μας. Γιατί η στήριξη δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε σε όλα.

Σημαίνει ότι είμαστε εκεί. Στα εύκολα και στα δύσκολα. Στις καλές εμφανίσεις και στις κακές. Στις νίκες και στις ήττες.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο σημαντικό από όλα.

Όταν η Καλαμάτα παίζει στα γήπεδα της Super League, ας νιώσουμε πρώτα περήφανοι που βρίσκεται εκεί.

Τα υπόλοιπα… τα βρίσκουμε στην πορεία.