Γράφει ο Γεώργιος Π. Μαλούχος *
Ο έρωτας και τα λεφτά δεν κρύβονται, μα ο πανικός και η απελπισία δεν μαζεύονται με τίποτα. Και ήδη εξελίσσονται σε καταιγίδα βροχής πικρών δακρύων έτοιμων να πλημμυρίσουν την Ηρώδου Αττικού. Οψιμα δάκρυα μιας πρωτοφανούς αμετροέπειας που κορυφώθηκε στο μεγαλύτερο λάθος που μπορούσε να οδηγήσει τον Μητσοτάκη η ύβρις της εξουσίας: τη διαγραφή Σαμαρά.
Αν και όφειλε να το γνωρίζει, η ύβρις δεν τον άφησε να δει ότι τον Σαμαρά δεν τον… πετάς έξω σαν να ήταν όποιος τυχαίος. Οχι απλώς επειδή… δεν αρέσει στον ίδιο, μα, πολύ περισσότερο, όπως έντρομος ανακαλύπτει πολύ αργά πλέον ο Μητσοτάκης, επειδή δεν αρέσει, καθόλου μάλιστα, σε πάρα πολλούς που ψήφιζαν τη ΝΔ – και όχι μόνον. Μα ως… αυτοκράτωρ, σιγά μη σκεπτόταν…
Οπως δεν σκέφτηκε τον οικογενειακό του μύθο: ότι δήθεν ο Σαμαράς έριξε δολοπλοκώντας τον πατέρα του από την εξουσία. Αλλά ούτε και την πραγματικότητα που ακολούθησε: ενάντια σε κάθε πρόβλεψη, νίκησε την πανίσχυρη τότε αδελφή του στη μάχη για την αρχηγία της ΝΔ, παρά τους τόνους λάσπης και τα χρόνια της μοναξιάς: τέτοια είναι η απήχησή του στη ΝΔ.
Δεν πέρασε λοιπόν καν από το μυαλό του Μητσοτάκη η σκέψη μήπως… τριτώσει το κακό; Κρίμα, γιατί να που τελικά τρίτωσε: τα μηνύματα που λαμβάνει ανά την Ελλάδα, του έχουν κόψει τα πόδια: λ.χ., όπως όλα δείχνουν, την Πελοπόννησο, ήδη την έχει χάσει. Και, λίγο υπομονή, να δει τι έχει να γίνει στη Μακεδονία… Σαν να μην του έφταναν όμως όλα αυτά, ο Μητσοτάκης ήταν τόσο σίγουρος ότι περπατάει στο νερό, ώστε κατάφερε να εξοργίσει και τον έτερο πρώην πρωθυπουργό Καραμανλή – που, για να μην κοροϊδευόμαστε, αν αυτά που λέει τα έλεγε ένας απλός βουλευτής, θα τον είχε στείλει… αδιάβαστο.
Ομως, γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Γιατί τόσο ο Σαμαράς, όσο και ο Καραμανλής είναι έξαλλοι με έναν πρωθυπουργό προερχόμενο από τη ΝΔ; Ετσι; Ανευ λόγου;
Ασφαλώς όχι. Αμφότεροι, και δικαίως, εκτιμούν ότι ο Μητσοτάκης συμπεριφέρθηκε όχι απλώς ως επιθετικό ξένο σώμα προς ολιστική αλλοίωση του κόμματος, μα και κάτι μακράν πιο σημαντικό: τον θεωρούν άμεσα και σοβαρότατα επικίνδυνο για τη χώρα έναντι της Τουρκίας, τις σχέσεις με την οποία έχει προσωπικά και με επιμονή οδηγήσει σε τραγικό σημείο για την Ελλάδα, ώστε αν παραμείνει στην εξουσία μπορεί πραγματικά να επιφέρει καταστροφή. Και, σε αυτό, ο Σαμαράς, ούτως ή άλλως… διαγραμμένος και συνεπώς απόλυτα ελεύθερος στις κινήσεις του, ελέω Μητσοτάκη, αλλά και ο Καραμανλής, δεν πρόκειται να παραμείνουν άπραγοι.
Ο Μητσοτάκης διέγραψε τον Σαμαρά λέγοντας ότι ουδείς δικαιούται να αμφισβητεί τον πατριωτισμό του. Οταν όμως πηγαίνει στην Αγκυρα την επομένη που η Τουρκία δηλώνει επισήμως κυριαρχία στο μισό Αιγαίο, τον πατριωτισμό του τον αμφισβητούν οι πράξεις του. Επειδή με αυτή την αδιανόητη κίνηση στην ουσία νομιμοποίησε διά της παρουσίας του αυτό το έκτρωμα, που λίγο μετά ο Ερντογάν κάνει νόμο που ουσιαστικά φέρει και υπογραφή Μητσοτάκη ακριβώς λόγω εκείνου του ταξιδιού. Τον πατριωτισμό του Μητσοτάκη λοιπόν τον αμφισβητεί δυστυχώς και επικίνδυνα η ίδια η πολιτική του.
Οι επερχόμενες εκλογές θα διεξαχθούν υπό πρωτοφανή συνθήκη: ανάμεσα σε τρεις πρωθυπουργούς προερχόμενους από το ίδιο κόμμα και πεδίο την υπεράσπιση της ελληνικής κυριαρχίας που τελεί σε άμεσο κίνδυνο λόγω Μητσοτάκη και μάλιστα εν ονόματι του κόμματός τους.
Απαντες πρέπει να αντιληφθούν ότι οι πρωθυπουργοί, πρώην ή μη, παύουν οριστικά να είναι κομματάρχες. Εκλεγόμενοι πρωθυπουργοί της Ελλάδας, το καθήκον τους καθίσταται πλέον εντελώς άλλης φύσης και τάξεως. Τα κόμματα έχουν αρχηγούς, όχι πρωθυπουργούς. Τέτοιους, έχει η Ελλάδα. Και η διάσωσή της από μία εγκληματική εις βάρος της πολιτική παραμένει έκτοτε εσαεί ύπατο χρέος τους. Που, πλέον, ταυτίζεται με το να τον τελειώσουν.
* Από την εφημερίδα “Τα Νέα”
