Του Κώστα Ζωντανού*
Παρατηρώ με ενδιαφέρον ότι το πολιτικό σύστημα προσπαθεί να στήσει ξανά το ίδιο σκηνικό. Να παρουσιάσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Αλέξη Τσίπρα ως τους δύο μεγάλους μονομάχους και να υποχρεώσει όλους τους υπόλοιπους να απαντήσουν στο ερώτημα με ποιον από τους δύο θα συνεργαστούν.
Μόνο που αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί.
Και η κοινωνία δεν το παρακολουθεί πλέον με τον ίδιο ενθουσιασμό.
Για ένα μεγάλο μέρος των πολιτών, οι δύο αυτοί πολιτικοί χώροι, παρά τις επιμέρους διαφορές τους, εκφράζουν πλέον μια κοινή αντίληψη για τη διακυβέρνηση της χώρας. Μια αντίληψη που δοκιμάστηκε, κυβέρνησε και τελικά απογοήτευσε.
Αυτό εξηγεί τη διαρκή φθορά τους.
Εξηγεί την αποχή.
Εξηγεί την τεράστια δεξαμενή των αναποφάσιστων.
Εξηγεί γιατί όλο και περισσότεροι πολίτες δηλώνουν ότι δεν νιώθουν να εκπροσωπούνται από κανέναν.
Όταν οι επιλογές μοιάζουν μεταξύ τους, η κοινωνία δεν ενθουσιάζεται. Απομακρύνεται.
Και ακριβώς γι’ αυτό προκαλεί τόσο μεγάλη ανησυχία η παρουσία του Αντώνη Σαμαρά στη δημόσια συζήτηση.
Όχι επειδή έχει ανακοινώσει κάποιο νέο πολιτικό φορέα.
Αλλά επειδή εκφράζει κάτι που το πολιτικό σύστημα φοβάται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο: την ύπαρξη μιας πραγματικής εναλλακτικής πρότασης.
Μιας Ελλάδας που είναι ευρωπαϊκή χωρίς να είναι δεδομένη.
Δυτικής κατεύθυνσης χωρίς να λειτουργεί ως πειθήνιο εξάρτημα κανενός.
Μιας Ελλάδας που στηρίζει την ανάπτυξη και την παραγωγή αντί της διαρκούς διαχείρισης επιδομάτων.
Μιας Ελλάδας που υπερασπίζεται τα σύνορά της, την εθνική της κυριαρχία και τα συμφέροντά της χωρίς ενοχές.
Μιας Ελλάδας που δεν ντρέπεται για την Ιστορία, την ταυτότητα και τις παραδόσεις της.
Αυτό είναι που ενοχλεί.
Ότι, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, αμφισβητείται στην πράξη ο πολιτικός μονόδρομος που επιχείρησαν να επιβάλουν.
Γι’ αυτό και οι επιθέσεις δεν επικεντρώνονται στις θέσεις του Αντώνη Σαμαρά αλλά στο πρόσωπό του.
Γι’ αυτό αναζητούν διαρκώς «προδότες» και «αποστάτες».
Μόνο που η Ιστορία έχει τη δική της αλήθεια.
Ο Αντώνης Σαμαράς εκλέχθηκε από τη βάση της παράταξης με πρωτοφανή λαϊκή νομιμοποίηση και με περισσότερες ψήφους από όσες είχε λάβει στην εσωκομματική διαδικασία ο σημερινός πρωθυπουργός.
Ήταν εκείνος που κράτησε ενωμένη τη Νέα Δημοκρατία σε δύσκολες εποχές.
Ήταν εκείνος που έβαλε πάνω από προσωπικές διαφορές την ενότητα της παράταξης, την ώρα που άλλοι είχαν επιλέξει διαφορετικό δρόμο. Η Ντόρα Μπακογιάννη αποχώρησε και ίδρυσε δικό της κόμμα. Ο Πάνος Καμμένος δημιούργησε τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Κι όμως, κανείς δεν τους χαρακτήρισε «προδότες» ούτε τους συνοδεύει μέχρι σήμερα αυτός ο χαρακτηρισμός.
Και κυρίως, ήταν εκείνος που δεν δίστασε ποτέ να εκφράσει τις θέσεις του για τα εθνικά ζητήματα, ακόμη και όταν αυτές ενοχλούσαν ισχυρά κέντρα εξουσίας.
Γι’ αυτό και σήμερα δεν συζητείται τόσο ο ίδιος.
Συζητείται αυτό που εκπροσωπεί.
Η πιθανότητα να υπάρξει μια πολιτική επιλογή έξω από το δίπολο που κυριάρχησε τα τελευταία χρόνια.
Η πιθανότητα να σπάσει ο μονόδρομος.
Και όταν αρχίζει να σπάει ο μονόδρομος, τότε αρχίζει να λειτουργεί και η δημοκρατία.
Γιατί δημοκρατία δεν σημαίνει να επιλέγεις ανάμεσα σε δύο διαφορετικές εκδοχές του ίδιου πράγματος.
Δημοκρατία σημαίνει να έχεις πραγματικές επιλογές.
Και αυτό είναι ίσως που φοβίζει περισσότερο το σημερινό πολιτικό σύστημα.
*Ο Κώστας Ζωντανός είναι πρώην αναπληρωτής γραμματέας της ΠΕ της Νέας Δημοκρατίας, πρώην πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΔΕΔΔΗΕ
