Του ΔΗΜΗΤΡΗ Γ. ΑΠΟΚΗ(*) – Αθήνα
Η ομιλία, του πρώην Πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, στο Ηράκλειο που δεν ήταν απλώς κριτική. Ήταν η επιστροφή της πολιτικής ουσίας – εκεί ακριβώς που η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ο Τσίπρας με το «ΕΛΑΣ», η Καρυστιανού και όλη η υπόλοιπη αντιπολίτευση έχουν από καιρό παρατήσει την Ελλάδα.
Ο Αντώνης Σαμαράς δεν πήγε στην Κρήτη για να κόψει κορδέλες, να ποζάρει μπροστά σε κάμερες ή να μοιράσει υποσχέσεις και φωτογραφίες.
Πήγε για να πει αυτό που κανείς άλλος δεν τολμάει πια να πει με τόση ωμότητα και καθαρότητα: το πολιτικό σύστημα έχει μετατραπεί σε μια τεράστια επικοινωνιακή φούσκα. Και η φούσκα αυτή έχει σκάσει εδώ και καιρό.
Η ομιλία του στο Ηράκλειο, δεν ήταν μια ακόμα «αντιπολιτευτική τοποθέτηση». Ήταν η διακήρυξη επιστροφής στην πραγματική πολιτική – σε ιδέες, ήθος, συνέπεια, εμπειρία και πολιτικές που αγγίζουν την καθημερινότητα του πολίτη και την εθνική ασφάλεια.
- Και ταυτόχρονα, ήταν το πιο αιχμηρό ξεγύμνωμα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που έχει μετατρέψει την εξωτερική πολιτική σε κατευνασμό, την οικονομία σε μηχανή υπερπλεονασμάτων και επιδομάτων, και τη Νέα Δημοκρατία σε ένα μεταλλαγμένο κόμμα που δεν αναγνωρίζουν ούτε οι ίδιοι του οι ιδρυτές.
Από την πρώτη στιγμή ο Σαμαράς έβαλε το δάχτυλο στην πληγή: ΟΠΕΚΕΠΕ, καραβιές παράνομων μεταναστών, ερήμωση χωριών, ακρίβεια, υπερφορολόγηση, αποχώρηση της ExxonMobil από τις έρευνες, γενικά ανυπαρξία εθνικής στρατηγικής.
- Δεν μίλησε απλά για «προβλήματα». Μίλησε για την απειλή να χαθεί ο ιδιαίτερος χαρακτήρας της Κρήτης και της χώρας. Και από την τοπική πραγματικότητα πέρασε αβίαστα στο εθνικό διακύβευμα: δημογραφική κρίση, εγκατάλειψη επαρχίας, μεσαία τάξη που θυσιάζεται, «πεταμένα λεφτά» από απευθείας αναθέσεις, υπερκοστολογήσεις και εύνοια.
Πρότεινε συγκεκριμένα μέτρα: μείωση φορολογικών συντελεστών και κατάργηση προκαταβολής φόρου για τους μικρομεσαίους. Άμεσα. Όχι για εντυπωσιασμό. Για ανάσα.
- Εδώ ακριβώς ξεκινά η πιο σκληρή, η πιο αιχμηρή σύγκριση. Απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη ο Σαμαράς δεν μίλησε σαν «πρώην». Μίλησε σαν αυτός που ξέρει από πρώτο χέρι τι σημαίνει εθνική στρατηγική – και την είδε να διαλύεται από μια κυβέρνηση που άλλαξε το δόγμα της εξωτερικής πολιτικής από σταθερότητα σε κατευνασμό.
Πανηγυρίζει για «ήρεμα νερά» ενώ τα ίδια της τα στελέχη παραδέχονται ότι είναι φουρτουνιασμένα. Υπέγραψε πανηγυρικά συνθήκη Φιλίας με την Τουρκία και τώρα ανησυχεί μήπως οι Τούρκοι την καταπατούν.
- Μόνο επικοινωνιακά παιχνίδια και υποχωρήσεις. Η Τουρκία χτυπάει από δύο πλευρές – με τη «Γαλάζια Πατρίδα» που διεκδικεί το μισό Αιγαίο και με τα δύο νέα ΝΑΤΟϊκά Στρατηγεία σε Κωνσταντινούπολη και Άδανα – και η κυβέρνηση Μητσοτάκη μένει άπραγη.
Ο Σαμαράς κατέδειξε την παγίδα και πρότεινε λύση: προληπτικό βέτο τώρα για τα Στρατηγεία, πρόταση για νέο Στρατηγείο στην Κάρπαθο, νομοθέτηση εθνικού στάτους. Όχι επικοινωνία. Πολιτική. Εθνική ασφάλεια και εθνικό συμφέρον ως κορμός.
Ενώ η κυβέρνηση άλλαξε δόγμα και εγκατέλειψε τις σταθερές θέσεις όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, ο Σαμαράς θύμισε ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι ο «χρήσιμος ηλίθιος» της περιοχής.
- Απέναντι στον Τσίπρα και το νέο του «ΕΛΑΣ» η διαφορά είναι ακόμα πιο κραυγαλέα. Ο Σαμαράς θύμισε ότι η πολιτική ΣΥΡΙΖΑ (Πρέσπες, μεταναστευτικό, εργαλειοποίηση Δικαιοσύνης, υπερπλεονάσματα και επιδόματα) δεν διαφέρει ουσιαστικά από τη σημερινή ΝΔ. Το ίδιο λαϊκιστικό DNA, η ίδια προτεραιότητα στην εικόνα αντί της ουσίας.
Ο Τσίπρας εργαλειοποιεί ιστορικά σύμβολα για να επιστρέψει ως «Μεσσίας». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διέγραψε δύο πρώην πρωθυπουργούς για να εμφανιστεί ως «Ηγεμόνας». Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
- Ο Σαμαράς μίλησε για οικογένεια, ταυτότητα, αξιοκρατία, παραγωγή, εθνική αυτοπεποίθηση. Αυτή ακριβώς είναι η επιστροφή στην πραγματική πολιτική που ενσάρκωσε ο Σαμαράς. Ιδέες, όχι εικόνες. Ήθος, όχι μάρκετινγκ. Συνέπεια θέσεων, όχι εσωκομματικές έριδες και «πολιτικά καλλιστεία». Εμπειρία, όχι νεοφώτιστος λαϊκισμός.
Πολιτικές που αγγίζουν την καθημερινότητα του πολίτη – φορολογία, ακρίβεια, επαρχία, μικρομεσαίοι, μετανάστευση – και εθνική στρατηγική σε εξωτερική και ενεργειακή πολιτική με μοναδικό κορμό το εθνικό συμφέρον και την εθνική ασφάλεια.
Σε αντιπαραβολή με την επικοινωνία, τον λαϊκισμό, τις εσωκομματικές έριδες και την πρόταξη της «μαρκίζας» σε σχέση με την ουσιαστική πολιτική για το συμφέρον των πολιτών και της Πατρίδας.
- Και εδώ φτάνουμε στο κεντρικό συμπέρασμα: στην πολιτική δεν υπάρχουν κενά. Το κενό εκπροσώπησης που έχει δημιουργήσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι τεράστιο και επικίνδυνο.
Μεγάλος αριθμός των πολιτών έχει αποχωρήσει από την πολιτική. Η μεσαία τάξη, η επαρχία, η οικογένεια, οι πατριώτες, οι δημοκράτες όλων των χώρων που κουράστηκαν από το «φρενοκομείο» των συνεχών αντιπαραθέσεων μόνο για εντυπώσεις, νιώθουν ακυρωμένοι.
Η ΝΔ έχει μεταλλαχθεί σε κάτι που δεν αναγνωρίζουν ούτε οι δικοί της ψηφοφόροι. Ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, τα νέα κόμματα κινούνται στην ίδια λογική επικοινωνιακής διαχείρισης προσωπικής εικόνας.
- Γι’ αυτό η ανάγκη για έναν νέο πολιτικό σχηματισμό δεν είναι πια πολυτέλεια. Είναι εθνική ανάγκη. Έναν σχηματισμό που θα εκφράσει τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών που στηρίζουν την Πατρίδα, τα ήθη, τις αξίες, την οικογένεια και το εθνικό συμφέρον.
Όχι για να «σπάσει» την ΝΔ. Για να σώσει την Κεντροδεξιά παράταξη από την ίδια της την παρακμή και να δώσει φωνή σε αυτή την «άλλη Ελλάδα» που παράγει, δημιουργεί, ξυπνάει κάθε πρωί για να κρατήσει όρθια τα σπίτια, τα χωράφια, τις επιχειρήσεις της.
Ο Σαμαράς δεν μίλησε ως παρελθόν, όπως προσπαθεί να τον παρουσιάσει το σύστημα και τα εντεταλμένα φερέφωνά του. Μίλησε ως ο μόνος πολιτικός ηγέτης που έχει ακόμα το θάρρος να πει την αλήθεια χωρίς φίλτρο.
- Και η διαφορά του από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και από ολόκληρο το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα είναι πλέον ξεκάθαρη, αδιαπραγμάτευτη και συντριπτική: εκείνοι κάνουν πολιτική για την εικόνα τους, για την καρέκλα, για το μάρκετινγκ. Εκείνος μιλάει για την Πατρίδα.
Και η Πατρίδα, όπως θύμισε ο ίδιος με την αναφορά στον Παλαμά και τον Βενιζέλο, πάντα ξαναγεννιέται μέσα από την πιο βαθιά απελπισία όταν οι πολίτες της αποφασίζουν να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους.
Ο κόσμος δεν περιμένει έναν νέο «Μεσσία». Διψάει για πολιτική με ουσία. Και ο Σαμαράς, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, θύμισε ότι αυτή η πολιτική υπάρχει ακόμα – και μπορεί να σώσει την Ελλάδα.
(*) Ο Δημήτρης Γ. Απόκης, είναι Διεθνολόγος, με ειδίκευση στην Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική, Γεωπολιτική και Διεθνή Οικονομία. Απόφοιτος των πανεπιστημίων The American University, School of International Service, και The Johns Hopkins University, The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies της Ουάσιγκτον. Είναι μέλος του The International Institute for Strategic Studies, του Λονδίνου. Ως Δημοσιογράφος, υπήρξε επί σειρά ετών διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο, στο Στέητ Ντιπάρτμεντ και στο Αμερικανικό Πεντάγωνο.
πηγη hellasjournal.com
