Του Κώστα Ζωντανού
Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή που η κριτική δεν απαντιέται με επιχειρήματα, αλλά με υπαινιγμούς, λάσπη και επικοινωνιακές μεθοδεύσεις.
Και αυτό ακριβώς συνέβη στην περίπτωση του Αντώνη Σαμαρά.
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, κάθε φορά που ο Σαμαράς τοποθετούνταν δημόσια, αντί να υπάρξει πολιτική απάντηση επί της ουσίας, ακούγαμε από κυβερνητικά στελέχη και διάφορους «πρόθυμους» σχολιαστές το ίδιο απαράδεκτο επιχείρημα:
«Δεν απαντούμε στον Σαμαρά γιατί είναι ένας πονεμένος πατέρας».
Αυτό δεν ήταν πολιτική στάση.
Ήταν ηθική κατρακύλα.
Διότι άλλο η πολιτική αντιπαράθεση και άλλο η εργαλειοποίηση ενός προσωπικού πένθους.
Το να υπενθυμίζεις διαρκώς στην κοινή γνώμη την απώλεια της κόρης ενός ανθρώπου, προκειμένου να αποδυναμώσεις τον πολιτικό του λόγο, είναι κάτι βαθιά άδικο, μικρό και χυδαίο.
Και τότε είχα πει κάτι που σήμερα επιβεβαιώνεται όλο και περισσότερο:
ότι το Μαξίμου τρομοκρατείται ακόμη και στο άκουσμα του ονόματος του Αντώνη Σαμαρά.
Γιατί;
Γιατί, είτε συμφωνεί κανείς μαζί του είτε όχι, παραμένει ένας πολιτικός με θεσμικό βάρος, εμπειρία εξουσίας, διεθνείς επαφές και ισχυρό αποτύπωμα μέσα στη λαϊκή βάση της παράταξης.
Ο Σαμαράς δεν είναι ένας τυχαίος σχολιαστής της πολιτικής επικαιρότητας.
Είναι πρώην πρωθυπουργός.
Και όταν μιλά, προκαλεί πολιτικό γεγονός.
Το ίδιο ισχύει και για τον Κώστα Καραμανλή.
Δύο πρώην πρωθυπουργοί με διαφορετικές πολιτικές διαδρομές, διαφορετικό ύφος και διαφορετικές αφετηρίες, αλλά με κοινό στοιχείο ότι διαθέτουν θεσμικό κύρος και ιστορικό βάρος μέσα στη Νέα Δημοκρατία.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ενόχληση του σημερινού συστήματος εξουσίας.
Γιατί μια εξουσία που λειτουργεί περισσότερο επικοινωνιακά παρά πολιτικά δυσκολεύεται να διαχειριστεί πρόσωπα που δεν ελέγχονται επικοινωνιακά.
Δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει ανθρώπους που δεν φοβούνται ούτε τη διαγραφή, ούτε τη στοχοποίηση, ούτε τους διαδικτυακούς μηχανισμούς λάσπης.
Για μήνες, όποιος τολμούσε να πει δημόσια ότι ο Αντώνης Σαμαράς εξακολουθεί να διαθέτει πολιτικό εκτόπισμα, δεχόταν συντονισμένη επίθεση.
Τον παρουσίαζαν περίπου ως γραφικό, τελειωμένο ή απομονωμένο.
Κι όμως, κάθε δημόσια παρέμβασή του εξακολουθεί να δημιουργεί πολιτικές δονήσεις.
Αυτό κάτι σημαίνει.
Σημαίνει ότι σε ένα πολιτικό σύστημα απολύτως ελεγχόμενο επικοινωνιακά, εξακολουθούν να υπάρχουν πρόσωπα που δεν χωρούν εύκολα σε «manual» διαχείρισης.
Και κάτι ακόμη.
Όταν φτάνει μια εξουσία στο σημείο να παρακολουθεί ποιος μιλά με ποιον, ποιος συναντά ποιον, τι συζητούν πρώην πρωθυπουργοί μεταξύ τους και πότε συναντιούνται, τότε το πρόβλημα δεν το έχουν οι πρώην ηγέτες.
Το πρόβλημα το έχει η ίδια η εξουσία.
Γιατί η αυτοπεποίθηση δεν παράγει φόβο.
Ο φόβος παράγει τέτοιες συμπεριφορές.
Και τελικά η ιστορία δείχνει κάτι απλό:
Οι μεγάλες παρατάξεις δεν κινδυνεύουν από όσους μιλούν με πολιτικό βάρος.
Κινδυνεύουν όταν παύουν να αντέχουν τη διαφορετική φωνή μέσα στο ίδιο τους το σπίτι.
