Η φυγή των παιδιών από το πατρικό μπορεί να επιβαρύνει ψυχολογικά τους γονείς. Τι δείχνει νέα έρευνα για το «σύνδρομο της άδειας φωλιάς».
Με την έναρξη της ακαδημαϊκής χρονιάς να βρίσκεται προ των πυλών, χιλιάδες νέοι ετοιμάζονται να αφήσουν το πατρικό τους σπίτι για να σπουδάσουν. Η αλλαγή είναι μεγάλη για τους ίδιους, όμως δεν αφορά μόνο εκείνους. Πίσω μένουν γονείς που καλούνται, συχνά απότομα, να συνηθίσουν ένα πιο ήσυχο σπίτι και να αναμετρηθούν με ένα ερώτημα που μέχρι τότε μπορεί να είχαν αναβάλει: τι ακολουθεί όταν η καθημερινότητα δεν περιστρέφεται πια γύρω από τα παιδιά;
Αυτό ακριβώς εξετάζουν η Ντενίζ Τέρνερ, καθηγήτρια Κοινωνικής Εργασίας στο Πανεπιστήμιο του Χερτφορντσάιρ, και η Κέιτι Γουόλς, αναπληρώτρια καθηγήτρια Ανθρωπογεωγραφίας στο Πανεπιστήμιο του Σάσεξ, σε άρθρο τους στο The Conversation. Στο επίκεντρο βρίσκεται η λεγόμενη «άδεια φωλιά» και οι επιπτώσεις που μπορεί να έχει η αποχώρηση των παιδιών στην ψυχική και κοινωνική ζωή των γονιών.
Ο όρος δεν είναι καινούργιος. Έγινε γνωστός ήδη από το 1914, όταν η Αμερικανίδα συγγραφέας και ακτιβίστρια Ντόροθι Κάνφιλντ Φίσερ τον χρησιμοποίησε στο βιβλίο της Mothers and Children για να περιγράψει τις συναισθηματικές δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι μητέρες όταν τα παιδιά τους έφευγαν από το σπίτι. Τη δεκαετία του 1970 άρχισε να χρησιμοποιείται και ο όρος «σύνδρομο της άδειας φωλιάς», συνδεδεμένος με εντονότερες εκδηλώσεις, όπως μοναξιά, κατάθλιψη και απώλεια αυτοπεποίθησης.
Όταν αλλάζει η καθημερινότητα
Πρόσφατη έρευνα της Τέρνερ, μία από τις ελάχιστες που έχουν εξετάσει το φαινόμενο στη Βρετανία, δείχνει ότι δεν βιώνουν όλοι οι γονείς αυτή τη μετάβαση με τον ίδιο τρόπο. Για κάποιους, το άδειο σπίτι σηματοδοτεί μια νέα περίοδο ελευθερίας: περισσότερο χρόνο για ταξίδια, φίλους, ενδιαφέροντα ή επαγγελματικούς στόχους που είχαν μείνει πίσω.
Για άλλους, όμως, η εμπειρία είναι πολύ δυσκολότερη. Ιδιαίτερα ευάλωτοι φαίνεται να είναι όσοι είναι μόνοι, διαζευγμένοι, χήροι ή ζουν χωρίς σύντροφο. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η αποχώρηση του παιδιού μπορεί να εντείνει τη μοναξιά και να δημιουργήσει ένα βαθύτερο αίσθημα απώλειας.
Και αυτό γιατί δεν λείπει απλώς ένας άνθρωπος από το σπίτι. Χάνονται μαζί του οι μικρές συνήθειες που επί χρόνια οργάνωναν την καθημερινότητα: οι συζητήσεις, τα κοινά γεύματα, οι μετακινήσεις, οι υποχρεώσεις και η αίσθηση ότι κάποιος σε χρειάζεται. Ορισμένοι συμμετέχοντες στην έρευνα περιέγραψαν ακόμη και απώλεια της ταυτότητάς τους, καθώς για πολλά χρόνια είχαν προσδιορίσει ένα σημαντικό μέρος του εαυτού τους μέσα από τον ενεργό ρόλο του γονέα.
Διαβάστε περισσότερα στο δημοσίευμα του in.gr.
