Γράφει ο Θέμης Κανελλόπουλος
Η ιστορία με το αεροδρόμιο της Καλαμάτας μου θυμίζει λίγο την ταινία «Φως… νερό… τηλέφωνο, οικόπεδα με δόσεις». Βλέποντας τους ξένους να… λιάζονται στον «καυτό» ήλιο της Μεσσηνίας και να αναρωτιούνται με δέος «WΤF» ή αλλιώς «ρε που πάμε» (σε απόδοση Βασίλη Αυλωνίτη) και με το σκηνικό με το «άκου την δίψα σου» να συνεχίζεται, διαπιστώνει κανείς, πως είμαστε άξιοι της μοίρας μας.
Εάν δεν ήταν η Costa Navarino να μας βάλει στον παγκόσμιο χάρτη και τον προορισμό των πτήσεων και να κινητοποιήσει η ιδιωτική πρωτοβουλία τις υπόλοιπες ενέργειες για να γίνουν οι αναγκαίες υποδομές, από μόνοι μας δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά. Τώρα πια, πάμε στο άγνωστο με βάρκα την… ελπίδα της παραχώρησης και ότι βγει. Και η παραχώρηση θα μας λύσει όλα τα προβλήματα; Μα φυσικά και όχι. Ακόμη και στις πιο αισιόδοξες προβλέψεις θα μιλάμε για διπλασιασμό, δηλαδή, για 800.000 επιβάτες. (Σ.σ. την ώρα που τώρα το «Ν. Καζαντζάκης» έχει 10.000.000 επιβάτες και τα επόμενα είναι ονειρικά νούμερα). Κι αλήθεια, ξέρει κανείς τι θα γίνει και που θα «πάνε» οι 400.000 επιπλέον επιβάτες; Κάτσε να’ ρθουν και βλέπουμε, ε; Αλλά στην Κρήτη δεν το σκέφτηκαν έτσι. Έφτιαξαν το «μέσα», την εμπειρία και τον προορισμό και άφησαν το «περιτύλιγμα».
Από την άλλη, τι κάνουμε εμείς… Αν και ξέρουμε πως η πρώτη εντύπωση είναι… όλα τα λεφτά, το έχουμε αφήσει στον… αυτόματο πιλότο. Βέβαια, για να κερδίσει κανείς την πρώτη εντύπωση πρέπει να κατακτήσει τα απλά και εμείς στα απλά δεν τα… καταφέρνουμε. Εδώ, βλέπετε, δεν καταφέραμε να στήσουμε μια καντίνα να πίνουν παγωμένο νερό οι άνθρωποι, ενώ -το χειρότερο- επιτρέψαμε και φέτος να εμφανιστούν ξανά οι τραγελαφικές περυσινές καταστάσεις στην πρώτη επαφή με τον τόπο στο αεροδρόμιο. Κι εάν κάποιος είχε έρθει πέρυσι και φέτος είδε και έπαθε τα ίδια, δεν θα ξανάρθει. Όσο και εάν αν μας αγάπησε. Καλά τα σχέδια, καλά τα μεγαλεπήβολα και οι φανφάρες, αλλά εάν δεν σοβαρευτούμε και δεν συνεννοηθούμε σε συγκεκριμένα πράγματα με όραμα, σχέδιο, ταυτότητα, πρόταση, άμεσες λύσεις και μείνουμε στις φωτογραφίες, τότε μιλώντας για τις χαμένες ευκαιρίες, δεν θα αργήσει να κάνει την εμφάνισή του ο… Χατζηχρήστος. Κι από τον τουρισμό, να πάμε στο μοντέλο «real estate ferto» για να πουλήσουμε μέχρι και το Μπιρμπίτα camp (που παρεμπιπτόντως δεν γίνεται και τίποτε εκεί) με την ταμπέλα ανηρτημένη στους ξένους επισκέπτες που θα σκάνε μύτη «Φως… νερό… τηλέφωνο, οικόπεδα με δόσεις».
