Οι συγκλονιστικές μαρτυρίες τεσσάρων νέων που είδαν την υγεία τους να καταρρέει αναζητώντας εργασία, αποκαλύπτουν μια πανευρωπαϊκή κρίση.
Από το Λονδίνο μέχρι την Μαδρίτη και από το Παρίσι μέχρι την Αθήνα, μια ολόκληρη γενιά με πτυχία, μεταπτυχιακά και διάθεση για προσφορά βρίσκεται εγκλωβισμένη σε έναν ατέρμονο κύκλο ψηφιακών απορρίψεων και εργασιακής επισφάλειας.
Στην Ελλάδα, όπου η ανεργία των νέων παραμένει πεισματικά υψηλή —στο 17,3% έναντι 7,6% του γενικού πληθυσμού σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ— το φαινόμενο της επιστροφής στο πατρικό σπίτι και της αναβολής της ενήλικης ζωής αποτελεί πλέον κανονικότητα.
Όμως, το τίμημα αυτής της αναμονής δεν μετριέται μόνο σε χαμένα εισοδήματα, αλλά αποτυπώνεται άμεσα στην ψυχική και σωματική υγεία των νέων ανθρώπων.
Το ίδιο ισχύει σε πολλές χώρες της Ευρώπης με τις χώρες του Νότου να κυριαρχούν.
Νέοι για το άγχος και την απελπισία της αναζήτησης εργασίας
Πρόσφατο ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας The Guardian φωτίζει αυτήν ακριβώς τη σκληρή πραγματικότητα μέσα από τις αναλυτικές μαρτυρίες τεσσάρων νέων στη Μεγάλη Βρετανία, οι οποίοι βλέπουν την υγεία τους να καταρρέει προσπαθώντας να σταθούν στα πόδια τους.
«Πρέπει να υπάρχει κάτι που να μπορώ να κάνω»
Μετά την αποφοίτησή της από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, η Celeste πέρασε δύο εξαντλητικούς μήνες στέλνοντας πάνω από 100 αιτήσεις —το 90% από τις οποίες αφορούσαν θέσεις σερβιτόρας— εισπράττοντας μόνο απορρίψεις ή σιωπή. Τελικά βρήκε δουλειά πλήρους απασχόλησης σε μια καφετέρια με εξοντωτικά ωράρια και τεράστια πίεση, μέχρι που ο οργανισμός της κατέρρευσε.
Πλέον έχει επιστρέψει στους γονείς της, είναι καθηλωμένη στο σπίτι με πιθανό σύνδρομο χρόνιας κόπωσης (ME/CFS) και μετακινείται με αναπηρικό αμαξίδιο.
Ενώ περιμένει έως και έξι μήνες για την επίσημη ιατρική διάγνωση, η αίτησή της για αναπηρικό επίδομα απορρίφθηκε και η έφεση μπορεί να διαρκέσει ενάμιση χρόνο. «Μπορώ να ζωγραφίζω για περίπου 20 λεπτά και μετά εξαντλούμαι. Πρέπει να υπάρχει κάτι που να μπορώ να κάνω», λέει χαρακτηριστικά.
«Θέλω να προσφέρω στην κοινωνία»
Κάτοχος πτυχίου Αγγλικής Φιλολογίας και μεταπτυχιακού από το φημισμένο Courtauld Institute of Art, με διετή εθελοντική προϋπηρεσία ως ξεναγός και στον οργανισμό National Trust, η Frances ονειρευόταν να εργαστεί σε μουσεία και πολιτιστικούς φορείς.
Από την άνοιξη έχει στείλει 77 αιτήσεις —ακόμα και για εποχικές θέσεις σε μπαρ και καταστήματα— έχοντας κληθεί σε μόλις δύο συνεντεύξεις χωρίς επιτυχία. Σε μία από αυτές, μετά από μια τρίωρη διαδικασία με πρακτικές δοκιμασίες, η εταιρεία δεν μπήκε καν στον κόπο να την ενημερώσει ότι απορρίφθηκε.
Ζώντας με τους γονείς της και έχοντας φοιτητικό δάνειο ύψους 50.000 λιρών, αναγκάστηκε πρόσφατα να αιτηθεί κρατικό επίδομα (Universal Credit), γεγονός που της προκαλεί «απίστευτες ενοχές» και κατάθλιψη. «Δεν ψάχνω να βγάλω πολλά χρήματα, θέλω απλώς να δουλέψω και να προσφέρω στην κοινωνία. Φοβάμαι για το μέλλον μου», ομολογεί.
Διαβάστε περισσότερα στο δημοσίευμα του in.gr.
