Η Πελοπόννησος, και ειδικότερα η Μεσσηνία, παύει να είναι «το κρυμμένο μυστικό των μυημένων» και αναδύεται ως παγκόσμιο τουριστικό και πολιτιστικό τοπίο.
Η Μεσσηνία είναι μια εμπειρία με αρχή, μέση και τέλος. Δεν πρόκειται για έναν ακόμη “προορισμό της χρονιάς”. Αυτή η φράση έχει χρησιμοποιηθεί υπερβολικά για να σημαίνει κάτι. Εδώ, αν σταθείς λίγο περισσότερο, καταλαβαίνεις ότι μιλάμε για κάτι πιο αργό και πιο ουσιαστικό. Δεν είναι τυχαίο ότι τα μεγαλύτερα διεθνή μέσα συμφωνούν. Οι New York Times, το Condé Nast Traveller, το Forbes Travel Guide και η Expedia τοποθετούν την περιοχή στις κορυφαίες λίστες για το 2026. Η σύμπτωση αυτή δεν είναι δημοσιογραφική μόδα. Είναι ένδειξη μιας βαθύτερης στροφής.
Η χρονιά της Πελοποννήσου
Η Μεσσηνία βρίσκεται σε ένα σπάνιο σταυροδρόμι. Από τη μία, η παγκόσμια επιστροφή στη μεγάλη αφήγηση, στην ανάγκη του ταξιδιώτη να καταλάβει έναν τόπο, όχι απλώς να τον καταναλώσει. Από την άλλη, η κινηματογραφική έκρηξη του set-jetting, με αφορμή την πολυσυζητημένη κινηματογραφική μεταφορά της “Η Οδύσσεια” από τον Christopher Nolan. Και κάπου ανάμεσα, μια δεκαπενταετία ώριμης, μεθοδικής ανάπτυξης, με πρωτεργάτη την Costa Navarino, που έδωσε στην περιοχή υποδομή, αυτοπεποίθηση και γλώσσα για να μιλήσει στον κόσμο.
Οι New York Times μιλούν για επιστροφή στις ρίζες του δυτικού πολιτισμού. Όχι ως μουσειακή επίσκεψη, αλλά ως βίωμα. Στη Μεσσηνία, η ιστορία δεν εκτίθεται πίσω από προθήκες. Κυλά μέσα στους ελαιώνες, αντανακλάται στα νερά της Βοϊδοκοιλιάς, υψώνεται στα τείχη της Μεθώνης. Είναι παρούσα, σχεδόν απτή. Και σε στιγμές, απρόσμενα σιωπηλή.
Διαβάστε περισσότερα στο δημοσίευμα του www.newmoney.grπατώντας ΕΔΩ
