Ξεκίνησε να δουλεύει σεζόν στη Χίο, όπου και σπούδαζε. Στόχος ήταν να μη γυρίσει το καλοκαίρι στο πατρικό του και να μη ζητάει συνεχώς χρήματα από τους γονείς του. Τα επόμενα χρόνια συνέχισε, γιατί πλέον είχε μάθει τη δουλειά, είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη του εργοδότη του και η αμοιβή αυξανόταν. Αλλωστε, είναι άνθρωπος που έχει ταλέντο στη συναναστροφή με πελάτες, περνούσε καλά. Για τα επτά χρόνια που εργαζόταν σεζόν στον τομέα της εστίασης δηλώνει ευγνώμων, αλλά τώρα δεν δίνει καμία πιθανότητα να επιστρέψει. «Είχα καταλήξει να βοηθάω στη λάντζα, στην κουζίνα, στο σέρβις, στον καφέ, να κρατάω το μισό μαγαζί μόνος μου για 30 ευρώ μαύρα, 12 με 15 ώρες. Το 8ωρο ήταν ουτοπικό», λέει ο 28χρονος Γιώργος για τα πρώτα χρόνια της δουλειάς του. «Πλέον ξέρω τι μπορώ να διαπραγματευτώ. Ξέρω ότι μπορώ να κάνω “λιγότερα” πράγματα, πιο ποιοτικά, με πολύ καλύτερα χρήματα. Είναι μία δουλειά που δεν με αντιπροσωπεύει πια», εξηγεί.
Για τις δεκάδες χιλιάδες κενές θέσεις που καταγράφονται τα τελευταία χρόνια στον ελληνικό τουρισμό ευθύνεται κατά κύριο λόγο η εκρηκτική ανάπτυξη του κλάδου και κατά συνέπεια η διόγκωση των αναγκών των επιχειρήσεων. Παράλληλα, όμως, οι νέοι, η βασική ομάδα στην οποία απευθύνονται οι εργοδότες του τουρισμού, έχουν αρχίσει να τους γυρίζουν την πλάτη, όσες παροχές κι αν δίνουν και όσες βελτιώσεις και αν συντελούνται στις σκληρές συνθήκες εργασίας. Η στροφή αυτή έχει γίνει αισθητή εδώ και χρόνια, επηρεάζοντας τους ανθρώπους που σήμερα είναι 30-40 ετών. Ωστόσο αποτυπώνεται ιδιαίτερα έντονα στη γενιά Ζ, τους κάτω των 30, η οποία τείνει να «ζυγίζει» πιο αυστηρά τα οφέλη μιας θέσης εργασίας και πολλές φορές επιλέγει να δουλεύει για να ζει, όχι να ζει για να δουλεύει.
Οι προσδοκίες των νέων
«Το χαρακτηριστικό της γενιάς Ζ είναι ότι θέλει μία δουλειά οριοθετημένη», δηλώνει στην «Κ» η Ελεάνα Γιαμπανά, σύμβουλος σε θέματα ανθρώπινου δυναμικού με μακρά και ιδιαίτερα βαθιά εμπειρία στον χώρο, αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι προσδοκίες των νέων από την επαγγελματική τους πορεία δεν φαίνεται να ταιριάζουν στις απαιτήσεις της εποχικής εργασίας. Με βάση την εμπειρία της, παρατηρεί ότι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία δεν θέτουν τόσο απόλυτα όρια στη δουλειά τους και ως αποτέλεσμα εμφανίζονται πιο εξοικειωμένοι ή ανεκτικοί στα μεγαλύτερα ωράρια και στις ευθύνες πέρα από τα πλαίσια της θέσης τους.
Από την αίσθηση που έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια από τη γενιά Ζ, η κ. Γιαμπανά βλέπει επίσης ότι οι νέοι εργαζόμενοι προτιμούν να δουλεύουν για έναν εργοδότη με συγκεκριμένο σκοπό, έναν εργοδότη που θέλει να αφήσει ένα κοινωνικό αποτύπωμα, καθώς και ότι τους ενδιαφέρει μέσα από τη δουλειά τους να προκύψει κάτι θετικό για την κοινωνία. Παράλληλα, αν και άπειροι, διεκδικούν θέσεις με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ψάχνουν τον εργοδότη που τους ταιριάζει. «Δεν τους κάνουμε εμείς συνέντευξη, μας κάνουν αυτοί συνέντευξη», λένε επιχειρηματίες που αναζητούν νέους εργαζομένους, όπως μεταφέρει χαρακτηριστικά η κ. Γιαμπανά.
Διαβάστε περισσότερα στο δημοσίευμα του moneyreview.gr πατώντας ΕΔΩ.
