Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν νέο ενεργειακό εφιάλτη που δεν πυροδοτείται μόνο από τους πολέμους στην Ουκρανία και στο Ιράν, αλλά και από την κλιματική κρίση. Τις τελευταίες εβδομάδες οι επενδυτές εστίασαν στην κλιμάκωση της έντασης στα Στενά του Ορμούζ ανάμεσα στις ΗΠΑ και στο Ιράν, που εκτόξευσε τις τιμές του πετρελαίου απειλώντας την παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα και επαναφέροντας τον κίνδυνο πληθωριστικής έκρηξης. Την ίδια στιγμή, όμως, αναδύεται μια εξίσου σοβαρή, αν και «αθόρυβη», απειλή για τη Γηραιά Ηπειρο. Η παρατεταμένη ξηρασία και οι υψηλές θερμοκρασίες έχουν μειώσει δραματικά τη στάθμη των υδάτων στις κρίσιμες πλωτές οδούς της Ευρώπης, προκαλώντας σοβαρά προβλήματα στην εφοδιαστική αλυσίδα και στη βιομηχανία της ηπείρου.
Στον Ρήνο, τη σημαντικότερη βιομηχανική διαδρομή της Δυτικής Ευρώπης, τα επίπεδα του νερού σε σημεία, όπως η Κολωνία και το Κάουμπ, έχουν υποχωρήσει σε επίπεδα που υποδηλώνουν ακραία ξηρασία, αναγκάζοντας τις φορτηγίδες να μειώσουν τα φορτία τους και να αυξήσουν το κόστος μεταφοράς. Η κατάσταση είναι παρόμοια στον Δούναβη. Στη Βουδαπέστη η στάθμη πλησιάζει ιστορικά χαμηλά, προκαλώντας ήδη σοβαρές αναταράξεις στον οικονομικά κρίσιμο τομέα του ποτάμιου τουρισμού, με τα κρουαζιερόπλοια να παραμένουν ακινητοποιημένα στα λιμάνια και πολλές εταιρείες να ανακοινώνουν μειώσεις κρατήσεων και ακυρώσεις δρομολογίων. «Από μόνα τους τα ποτάμια με χαμηλή στάθμη προκαλούν ταλαιπωρία. Σε συνδυασμό με τις αυξανόμενες γεωπολιτικές εντάσεις στη Μέση Ανατολή, όμως, γίνονται κάτι πιο επικίνδυνο: ένας πολλαπλασιαστής της ενεργειακής ανασφάλειας», προειδοποιεί ο αρθρογράφος του Reuters Γκάβιν Μαγκουάιρ. Μετά την απώλεια του ρωσικού φυσικού αερίου μέσω αγωγών –λόγω του πολέμου στην Ουκρανία–, η Ευρώπη οικοδόμησε την ενεργειακή αρχιτεκτονική της βασιζόμενη στις εισαγωγές υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) και πετρελαιοειδών μέσω των μεγάλων λιμανιών της, όπως το Ρότερνταμ, η Αμβέρσα και το Αμστερνταμ, που είναι οι κρυφές αρτηρίες του ενεργειακού της συστήματος. Η άφιξη των φορτίων στα λιμάνια, όμως, είναι μόνο η αρχή. Η μεταφορά αυτών των καυσίμων, του άνθρακα και των χημικών πρώτων υλών προς τη βιομηχανική καρδιά της ηπειρωτικής Ευρώπης βασίζεται παραδοσιακά στις φορτηγίδες. Οταν η ξηρασία μειώνει τη μεταφορική τους ικανότητα, κάθε τόνος άνθρακα, ντίζελ, βενζίνης, χημικών ουσιών ή βιοκαυσίμων απαιτεί περισσότερα πλοία, υψηλότερα ναύλα και μεγαλύτερους χρόνους παράδοσης. Καθώς οι εχθροπραξίες ΗΠΑ – Ιράν απειλούν για άλλη μια φορά τις ροές πετρελαίου μέσω του Ορμούζ και εκτοξεύουν τις τιμές ενέργειας, οι συρρικνούμενες πλωτές οδοί της Ευρώπης κινδυνεύουν να μετατρέψουν ένα εξωτερικό σοκ εφοδιασμού σε μια ευρύτερη εσωτερική εφοδιαστική κρίση, σημειώνουν οι αναλυτές. Και η χρονική στιγμή δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη. Ο Ρήνος είναι η σημαντικότερη εσωτερική εμπορική πλωτή οδός της Ευρώπης. Μόνο η γερμανική βιομηχανία βασίζεται σε αυτόν για τη μεταφορά περίπου 200 εκατ. τόνων αγαθών ετησίως, συμπεριλαμβανομένων καυσίμων και βιομηχανικών πρώτων υλών.
Διαβάστε περισσότερα στο δημοσίευμα του www.kathimerini.gr πατώντας ΕΔΩ
