Προτού γίνει το γλυκό σύμβολο της Πρωτοχρονιάς, η βασιλόπιτα υπήρξε τελετουργικός άρτος των αρχαίων εορτών και φυλαχτό καλής τύχης. Η ιστορία της από τα Θαργήλια έως την πολίτικη εκδοχή τού σήμερα αποκαλύπτει ένα έθιμο με βαθιές ρίζες και πολλαπλά πρόσωπα.
Η βασιλόπιτα είναι το πιο χαρακτηριστικό –πανελλήνιας εμβέλειας– παρασκεύασμα που σχετίζεται με την Πρωτοχρονιά. Γράφουμε «παρασκεύασμα» και όχι γλύκισμα, γιατί όντως, πέρα από τις γνωστές μας γλυκές εκδοχές, σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, όπου η ζάχαρη ανήκε στα είδη πολυτελείας, η πίτα της αρχής του χρόνου ήταν αλμυρή και η εμφάνισή της πολύ απείχε από αυτήν που σήμερα έχει επικρατήσει.
Όλα όμως τούτα θα τα δούμε λίγο πιο κάτω. Παρότι η εκκλησιαστική ερμηνεία, που έχει περάσει στη λαϊκή παράδοση, αποδίδει την επινόηση της βασιλόπιτας στον Μέγα Βασίλειο, στην πραγματικότητα αντανακλά την πανάρχαια επιθυμία των ανθρώπων να αποκτήσουν την εύνοια του Θείου, με όσα πρόσωπα ή ονόματα παρουσιάζονταν ή/και να προβλέψουν τα μέλλοντα να συμβούν. Οι εορταστικοί άρτοι, με όποια ονομασία, πλακούντες, αρτίδια ή όπως αλλιώς, σπάνια έλειπαν από τις τελετές των αρχαίων Ελλήνων, ως προσφορές στους θεούς.
Διαβάστε περισσότερα στο ρεπορτάζ του cantina.protothema.gr πατώντας εδώ
