του Θύμιου Γεωργόπουλου
Επιτέλους, το ΠΑΣΟΚ βρήκε το νήμα.Δεν φταίει η ακρίβεια που γονατίζει,
δεν φταίνε τα καρτέλ,
δεν φταίει η χώρα που ιδιωτικοποιείται με δελτίο τύπου. Φταίει ο Καρτερός.
Και επειδή ο Καρτερός έχει το ελάττωμα να σκέφτεται, από πίσω του κρύβεται ο Τσίπρας που του υπαγορεύει.
Είναι συγκινητική η ανθρωπολογία του Ανδρουλάκη: ένας άνθρωπος (Θ. Καρτερός) με εξήντα χρόνια στην Αριστερά και μισό αιώνα στο δημοσιογραφικό μετερίζι ξαφνικά βαφτίζεται υποβολέας.
Η γραφίδα του γίνεται φερέφωνο, η άποψή του γίνεται εντολή.
Γιατί στο νέο ΠΑΣΟΚ έτσι πάει: η κριτική δεν απαντιέται, ενοχοποιείται.Το ερώτημα δεν αντιμετωπίζεται, ποινικοποιείται.
Και ποιο ήταν το ερώτημα;Το πιο απλό,
το πιο παιδικό,
αυτό που δεν συγχωρείται:
με ποιους, κύριε πρόεδρε;
Θα νικήσεις τον Μητσοτάκη με μια ψήφο διαφορά;
Θα βγεις δεύτερος και θα πανηγυρίσεις σαν να βγήκες πρώτος;
Και μετά;
Με ποιους θα κυβερνήσεις;
Με την ΕΛΑΣ που τη βρίζεις;
Με τον Τσίπρα που τον ξορκίζεις;
Με τα φαντάσματα του ’12;
Εκεί αρχίζει το νέφος. Το περίφημο νέφος Ανδρουλάκη. Που άλλοι το λένε αμηχανία και άλλοι στρατηγική. Γιατί η σιωπή του δεν είναι κενό, είναι πρόθεση.Είναι το ανοιχτό παράθυρο προς τη Δεξιά, ντυμένο με φερετζέ κεντρώας ευπρέπειας.
Ο Καρτερός ρωτάει για πολιτική.Το ΠΑΣΟΚ απαντάει με δελτίο ηθικής.
Ο Τσίπρας μιλάει για σύγκλιση.
Ο Ανδρουλάκης για συμμορίες.
Στην πολιτική, όποιος δεν έχει απάντηση για το αύριο, κατασκευάζει εχθρούς για το σήμερα.
