Στην Ευρώπη, σχεδόν σε όλες τις πρωτεύουσες, έχει σημειωθεί μια αθόρυβη αλλά βαθιά αποσύνδεση. Για δεκαετίες, η σιωπηρή κοινωνική σύμβαση υποδείκνυε ότι, καθώς οι οικονομίες αναπτύσσονταν και οι νέοι εργαζόμενοι εισέρχονταν στην αγορά εργασίας, θα κατάφερναν τελικά να αποκτήσουν το κλειδί της δικής τους πόρτας. Αυτή η σύμβαση έχει πλέον καταργηθεί.
Από το 2010, οι τιμές των κατοικιών σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν αυξηθεί κατά περισσότερο από 55%, ενώ τα ενοίκια κατά 27%. Σε πολλά κράτη μέλη, το κόστος αγοράς κατοικίας έχει υπερτριπλασιαστεί.
Η κρίση δεν είναι απλώς θέμα αυξανόμενων αριθμών σε έναν ισολογισμό, αλλά μια θεμελιώδης αλλαγή στη σχέση μεταξύ εισοδήματος και στέγασης. Στις μητροπολιτικές περιοχές, όπου συγκεντρώνονται οι περισσότερες ευκαιρίες απασχόλησης για τους νέους, η σχέση μεταξύ μισθών και κόστους στέγασης έχει ουσιαστικά διαρραγεί.
Για πολλούς νέους Ευρωπαίους, η πραγματικότητα είναι ότι το κόστος στέγασης υπερβαίνει κατά πολύ το όριο του 30% που θεωρείται συνήθως προσιτό. Σε ορισμένες περιοχές, το ποσοστό του εισοδήματος ενός νέου που απαιτείται για την ενοικίαση ενός πρώτου σπιτιού φτάνει το 60-70%, ή και περισσότερο. Αυτό δεν είναι ένα περιφερειακό ζήτημα άνεσης, αλλά ένα διαρθρωτικό εμπόδιο για την ενηλικίωση, σημειώνει χαρακτηριστικά ανάλυση του Social Europe.
Οι νέοι παγιδεύονται όλο και περισσότερο σε μια κατάσταση αποκλεισμού από τη στέγαση, χωρίς να μπορούν να κάνουν τη μετάβαση σε μια ανεξάρτητη ζωή. Αυτή η καθυστέρηση στην ανεξαρτησία έχει επιπτώσεις σε ολόκληρο τον κύκλο ζωής, αναγκάζοντας τους νέους να αναβάλλουν αλλαγές στην καριέρα τους, τη μετακίνηση και τη δημιουργία οικογένειας. Όταν μόνο το 40% των νέων που ζουν με τους γονείς τους δηλώνουν ότι θα επέλεγαν αυτή τη ρύθμιση αν είχαν άλλη επιλογή, η αναντιστοιχία μεταξύ προτίμησης και πραγματικότητας γίνεται θέμα κοινωνικής συνοχής.
Διαβάστε περισσότρεα στο δημοσίευμα του www.in.gr πατώντας ΕΔΩ
