New York Times: Η ομιλία του Καναδού Πρωθυπουργού που καθήλωσε το Νταβός – Με αναφορά στον Θουκιδίδη

Η ομιλία του πρωθυπουργού του Καναδά Μαρκ Κάρνεϊ στο Νταβός την Τρίτη, ξεσήκωσε τους παρευρισκόμενος, πολιτικούς και επιχειρηματίες και τους ανάγκασε να χειροκροτούν επίμονα για ώρα, για τον τρόπο με τον οποίο αναφέρθηκε στην αξία του Θουκιδίδη σχετικά με τις σύγχρονες διεθνείς σχέσεις και τη μέθοδο με την οποία οι μικρότερες χώρες δεν μπορούν πλέον να στηρίζονται στους πολυμερείς θεσμούς.

Όπως αναφέρουν οι New York Times, απορρίπτοντας την ανάγκη συμμόρφωσης στις επιλογές των μεγάλων δυνάμεων ως μόνο τρόπο για να διατηρήσουν την ασφάλειά τους, ο Κάρνεϊ υπερασπίστηκε την αξία της ειλικρίνειας, ως μόνη λύση ανάδειξης της ισχύος των λιγότερο ισχυρών κρατών, όσο ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων διαρκώς αυξάνεται.

Αξίζει να σημειωθεί ότι σε μία ομιλία που συνέταξε ο ίδιος και όχι το επιτελείο του, ώστε να δώσει έμφαση στην ικανότητα αντοχής σε πιέσεις των μεσαίων δυνάμεων, δεν έκανε την παραμικρή αναφορά στον Ντόναλντ Τραμπ, έγινε ωστόσο αντιληπτό με σαφήνεια ότι αναφέρθηκε στις κινήσεις του Αμερικανού προέδρου που έβαζε στο στόχαστρο τον Καναδά και την πιθανότητα προσάρτησης του, ήδη από την έναρξη της δεύτερης του θητείας.

Ολόκληρη η ομιλία του Κάρνει στο Νταβός

“Σήμερα θα μιλήσω για τη ρήξη στη διεθνή τάξη, για το τέλος μιας ευχάριστης αφήγησης και για την απαρχή μιας σκληρής πραγματικότητας, όπου η γεωπολιτική μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων δεν υπόκειται σε κανέναν περιορισμό.

Υποστηρίζω, ωστόσο, ότι και άλλα κράτη — ιδίως οι μεσαίες δυνάμεις, όπως ο Καναδάς — δεν είναι ανίσχυρα. Διαθέτουν την ικανότητα να οικοδομήσουν μια νέα τάξη που να ενσωματώνει τις αξίες μας, όπως ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η βιώσιμη ανάπτυξη, η αλληλεγγύη, η κυριαρχία και η εδαφική ακεραιότητα των κρατών.

Η ισχύς των λιγότερο ισχυρών αρχίζει με την ειλικρίνεια. Κάθε ημέρα υπενθυμίζεται ότι ζούμε σε μια εποχή ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων. Ότι η διεθνής τάξη βασισμένη σε κανόνες υποχωρεί. Ότι οι ισχυροί πράττουν ό,τι μπορούν και οι αδύναμοι υφίστανται ό,τι πρέπει. Αυτό το απόφθεγμα του Θουκυδίδη παρουσιάζεται ως αναπόφευκτο — ως η φυσική λογική των διεθνών σχέσεων που επανεπιβάλλεται. Και απέναντι σε αυτή τη λογική, υπάρχει έντονη τάση τα κράτη να συμμορφώνονται για να αποφύγουν τις συγκρούσεις: να προσαρμόζονται, να αποφεύγουν τις τριβές, να ελπίζουν ότι η συμμόρφωση θα αγοράσει ασφάλεια.

Λοιπόν, ποιες είναι οι επιλογές μας; Το 1978, ο Τσέχος αντιφρονών Βάτσλαβ Χάβελ έγραψε ένα δοκίμιο με τίτλο “Η δύναμη των ανίσχυρων”. Σε αυτό έθεσε ένα απλό ερώτημα: πώς διατηρήθηκε το κομμουνιστικό σύστημα; Η απάντησή του ξεκινούσε από έναν μανάβη. Κάθε πρωί, αυτός ο καταστηματάρχης τοποθετεί μια πινακίδα στη βιτρίνα του: “Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε!”. Δεν το πιστεύει. Κανείς δεν το πιστεύει. Όμως την τοποθετεί έτσι κι αλλιώς — για να αποφύγει προβλήματα, για να σηματοδοτήσει συμμόρφωση, για να “ταιριάξει” με το σύστημα. Και επειδή κάθε καταστηματάρχης σε κάθε δρόμο κάνει το ίδιο, το σύστημα επιβιώνει.

Όχι μόνο μέσω της βίας, αλλά μέσω της συμμετοχής των απλών ανθρώπων σε τελετουργίες που κατ’ ιδίαν γνωρίζουν ότι είναι ψευδείς.

διαβάστε περισσότερα στο ρεπορτάζ του www.thetoc.gr πατώντας εδώ

Ακολουθήστε το Best-TV στο Google News.