Η τεχνητή νοημοσύνη έχει την ιδιότητα να μοιάζει άυλη. Οι απαντήσεις εμφανίζονται ακαριαία στην οθόνη μας, χωρίς καπνό, χωρίς θόρυβο, χωρίς εμφανή κατανάλωση πόρων. Κι όμως, κάθε φορά που πληκτρολογούμε ένα «παρακαλώ» ή ένα «σε ευχαριστώ» στο ChatGPT, κάπου στον πλανήτη μας εξατμίζεται φρέσκο νερό. Όχι μεταφορικά, αλλά κυριολεκτικά, καθώς πίσω από την αίσθηση της άυλης, σχεδόν μαγικής τεχνητής νοημοσύνης, κρύβεται μια βαριά υλική πραγματικότητα: τεράστια data centers, ενεργοβόροι επεξεργαστές και συστήματα ψύξης που “διψούν”.
Ο ίδιος ο Sam Altman, διευθύνων σύμβουλος της OpenAI, παραδέχτηκε πρόσφατα ότι η ανθρώπινη ευγένεια προς τα chatbots -οι επιπλέον λέξεις, οι μικρές κοινωνικές συνήθειες που μεταφέρουμε από την καθημερινότητά μας στον ψηφιακό κόσμο- κοστίζουν στην εταιρεία του δεκάδες εκατομμύρια δολάρια σε υπολογιστική ισχύ και ενέργεια. Αυτό που δεν λέγεται συχνά είναι ότι το κόστος αυτό δεν αποτυπώνεται μόνο σε χρήμα, αλλά και σε φυσικούς πόρους, με το νερό να βρίσκεται στο επίκεντρο. Καθώς λοιπόν η χρήση της τεχνητής νοημοσύνης εκτοξεύεται παγκοσμίως, μια ενοχλητική ερώτηση αρχίζει να αναδύεται: πόσο «διψασμένη» είναι πραγματικά η ψηφιακή μας ευκολία -και πόσο πρόθυμοι είμαστε να πληρώσουμε το τίμημα, ακόμη κι όταν δεν το βλέπουμε;
Από την ευγένεια στην κατανάλωση
Για να κατανοήσουμε τη σχέση μεταξύ μιας ευγενικής προτροπής και των πραγματικών επιπτώσεων στο περιβάλλον, είναι χρήσιμο να εξετάσουμε τον τρόπο λειτουργίας των μεγάλων γλωσσικών μοντέλων όπως το ChatGPT.
Κάθε φορά που ένας χρήστης εισάγει μια ερώτηση -είτε είναι «Παρακαλώ μετέτρεψε τα εκτάρια σε τετραγωνικά μέτρα» είτε «ευχαριστώ, αυτό με βοηθά!», είτε ένα απλό “γειά σου”, το κείμενο αυτό πρέπει να υποβληθεί σε επεξεργασία από ισχυρούς διακομιστές που βρίσκονται σε τεράστια κέντρα δεδομένων. Αυτά τα κέντρα είναι γεμάτα με GPU και άλλο εξειδικευμένο υπολογιστικό εξοπλισμό που καταναλώνει μεγάλη ποσότητα ηλεκτρικής ενέργειας και παράγει τεράστιες ποσότητες θερμότητας. Αυτή η θερμότητα πρέπει να διαχειρίζεται -και εκεί ακριβώς βρίσκεται η επίδραση στο νερό. Πολλά κέντρα δεδομένων χρησιμοποιούν γλυκό νερό για την άμεση ή έμμεση ψύξη των διακομιστών: το νερό εξατμίζεται σε πύργους ψύξης για να απομακρύνει τη θερμότητα ή χρησιμοποιείται σε σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που τροφοδοτεί τους υπολογιστές.
Διαβάστε περισσότερα στο δημοσίευμα του www.newmoney.grπατώντας ΕΔΩ
