του Θέμη Κανελλόπουλου
Ήμασταν που… ήμασταν φτωχοί, γινήκαμε πια άποροι. Μόνο που αυτός ο πόρος δεν είναι οικονομικός. Άλλωστε έτσι που πάει, μην αγχώνεστε, δεν θα πάρει καιρό να γίνουμε όλοι «πλούσιοι» στην ένδειά μας και να χαιρόμαστε για αυτό. Μορφές, πηγές, και… ξυπνητήρια, όπως ο Νίκος Καλογερόπουλος και ο Στέλιος Ράμφος ξεχώριζαν μέσα σε αυτό το συνονθύλευμα του ελλείμματος παραγωγής σκέψης και πολιτισμού. Άνθρωποι που έκαναν… τέχνη, την ίδια τη ζωή και σκίρτημα το έργο, για την «Ελλάδα των ονείρων». Έτσι τους αποκαλούσαμε «αντισυμβατικούς» μέσα στην… παράνοια της λογικής μας, γιατί που να ασχολείσαι με την φιλοσοφία και τη δημιουργία… Και βαπτίσαμε «συμβατική» την κάθε είδους… τραπίλα, κάνοντας το «λίγο» να είναι το «πολύ» της κοινωνίας μας. Ποιο παιδί θα διαβάσει πια ένα βιβλίο ή θα ακούσει τον Ράμφο να μιλά; Ποιο παιδί θα… ξυπνήσει και θα… (εκ)παιδευτεί βλέποντας μια παράσταση του Καλόγερα; Ζούμε σε μια Ελλάδα που σιγά-σιγά υποκύπτει στη φθορά και η πολιτι-σμι-κή πενία γίνεται αυτάρκεια.
