«Παιδιά ενός κατώτερου Θεού»

Αφορμή αυτής της ανάρτησης είναι ότι παρακολουθώ τον τελευταίο καιρό σε κάποιες εκπομπές μερικούς επώνυμους του ιδίου φύλου να κομπάζουν ότι υιοθέτησαν παιδιά και μεγαλώνουν φυσιολογικά με 2 πατέρες.

Το παιδιά αυτά φίλοι μου, γεννήθηκαν καταδικασμένα να μην γνωρίσουν ποτέ την μάνα που τα γέννησε.

Καταδικασμένα παιδιά από την woke ατζέντα σε μία εκ προμελέτης και καλά σχεδιασμένης ορφάνια, που δεν προέκυψε ούτε από πόλεμο, ούτε από θεομηνία, ούτε από ατύχημα και αρρώστια. Καταδικασμένα να μην νιώσουν ποτέ την αγάπη της, την στοργή της, την τρυφερότητα, την αγκαλιά, τα χάδια, τα φιλιά, την φροντίδα και την προστασία της μάνας.

Καταδικασμένα να μην ζήσουν σε καμία φυσιολογική οικογένεια με μάνα και πατέρα. Γεννήθηκαν, ω! του θαύματος, από δύο πατεράδες! Γεννήθηκαν καταδικασμένα να βλέπει τα υπόλοιπα παιδάκια με τις μανάδες τους και μονίμως να διερωτώνται κάθε μέρα, κάθε ώρα και κάθε λεπτό: “Πού είναι η δική μου μάνα…”;;;

Κι αυτό για μια ολόκληρη ζωή και μέχρι του τέλους της!!! Θα σέρνουν και θα κουβαλούν μέσα τους ένα ανυπόφορο, ατελείωτο και δυσαναπλήρωτο απίστευτο κενό. Από την παιδικότητα τους, την αθωότητά του, μέχρι την εφηβεία και την ενηλικίωσή τους.

Ένα κενό που ποτέ, με τίποτα και με κανέναν δεν θα μπορεί να καλυφθεί. Ένα αβάσταχτο κενό, που ποτέ δεν ήταν επιλογή τους, που ποτέ δεν ήταν έστω η “τιμωρία” τους για καμία, απολύτως καμία, πράξη τους.

Κανένας νόμος των ανθρώπων δεν μπορεί να καταργήσει κανέναν νόμο της φύσης και του Θεού. Η φύση δεν καταργείται. Δεν διατάσσεται! Κι όταν η φύση παραβιάζεται και βιάζεται τότε τιμωρεί. Και δυστυχώς, τιμωρεί σκληρά κι αλύπητα!

Φυσικά δεν σκέφτονται τα παιδιά τους. Μονο το δικό τους υπερτροφικο “εγώ”. Ας κάνουν ότι θέλουν,ας ζουν όπως θέλουν, αλλά το δικαίωμα στην τεκνοθεσια, είναι έγκλημα για τις παιδικές ψυχές.

Και η ερώτηση φίλοι μου, προς τους πάσης φύσεως, προελεύσεως και κοπής δικαιωματιστές είναι η εξής: Ποιών τα ανθρώπινα δικαιώματα υπερτερούν; Των δύο ομοφυλοφυλων ή του αθώου παιδιού;