Το 1990, όταν κυκλοφόρησε το λαϊκό τραγούδι «Ενα λεπτό περιπτερά» με ερμηνευτή τον Στράτο Διονυσίου, σε κανέναν δεν φαινόταν περίεργο που οι στίχοι αναφέρονταν σε κάποιον που μιλούσε στο τηλέφωνο που λειτουργούσε στο περίπτερο και ο περιπτεράς έκανε νόημα για να συντομεύσει, διότι στην ουρά περίμεναν και άλλοι για να κάνουν ένα τηλεφώνημα. Και αυτό διότι το περίπτερο εκείνη την εποχή ήταν σε αρκετές περιοχές και κυρίως στην επαρχία το σημείο για να τηλεφωνήσεις, αφού δεν υπήρχε παντού τηλεφωνική σύνδεση στο σπίτι, αλλά ούτε ακόμη και κινητά τηλέφωνα. Ηταν επίσης σημείο συνάντησης για το διάβασμα σε καθημερινή βάση των πρωτοσέλιδων των εφημερίδων, που μετά οι καταναλωτές τις αγόραζαν κιόλας, έχοντας πιθανόν ανταλλάξει και τα νέα της ημέρας.
Ηταν η εποχή που ακόμη στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι υπήρχαν πάνω από 11.000 περίπτερα, αριθμός ο οποίος μετά την οικονομική κρίση άρχισε να υποχωρεί δραματικά, με το τελειωτικό χτύπημα να επιφέρει η πανδημία. Σύμφωνα με στοιχεία της NielsenIQ, ενώ το 2008 λειτουργούσαν 9.837 περίπτερα, το 2016 ο αριθμός τους είχε μειωθεί κατά σχεδόν 40%, φτάνοντας στις 6.008, απόρροια της οικονομικής κρίσης. Είναι η εποχή που οι καταναλωτές περιορίζουν τις αυθόρμητες αγορές, αγοράζουν λόγω μεγαλύτερης φορολογίας λιγότερα τσιγάρα ή προμηθεύονται λαθραία προϊόντα από πλανόδιους πωλητές, ενώ και ο Τύπος γνωρίζει μεγάλη ύφεση με τα «λουκέτα» στις εφημερίδες να είναι διαδοχικά. Δεν είναι τυχαίο ότι το 2015 κυκλοφορεί ένα άλλο τραγούδι, «Το περίπτερο» του Φοίβου Δεληβοριά, που αναφέρεται σε ένα περίπτερο που δεν υπάρχει πια, αλλά είναι «τρύπα στα μισά του δρόμου».
Διαβάστε περισσότερα στο ρεπορτάζ του moneyreview.gr πατώντας εδώ
